Aan de mama die er doorheen zit

  • door Mamabaas

Ik weet dat er dagen zijn waarop het lijkt alsof je door het leven vliegt. Alsof je het eindelijk onder de knie hebt, alsof je je balans hebt gevonden. Alles loopt vanzelf, je multitaskt wat links en rechts en je werkt je takenlijstje af met een ongelooflijke efficiëntie.

Het voelt alsof je alles ‘goed’ doet. Maar ik weet dat die dagen niet blijven duren. En ik weet hoe snel dat valse gevoel van balans weer verdwijnt. Ik weet ook hoe het voelt om de dingen ‘verkeerd’ te doen.

Ik weet dat het niet veel is, maar ik wil dat je weet dat je niet alleen bent.  

Ik zie de mentale lijstjes in je hoofd. Zo snel mogelijk reageren op die ene mail, opzoeken welke sportclubs wanneer herbeginnen, dat cadeautje ophalen voor die babyborrel, vlees uit de diepvries halen voor het avondeten, de was uithalen, die briefjes voor school invullen, …

Ik zie je opstaan nog voor de zon opkomt, zodat je je werk gedaan krijgt en zodat je wat tijd hebt met de kinderen later op de dag.

Ik zie je lang opblijven, terwijl je piekert hoe je alles gedaan moet krijgen. En terwijl je toch wat me-time probeert in te lassen.

Ik zie hoeveel je te doen hebt

Ik zie je inbox. Zoveel mails waarop je nog moet antwoorden. Ik zie die smsjes die je nog wil beantwoorden. Je hebt ze gelezen en je wou wel antwoorden, maar toen kwam er iemand aan je mouw trekken om veters te strikken of snot af te vegen.

Ik zie de vuile vaat. Ik zie de vlekken, de uitpuilende vuilnisbak. Ik zie de schoenen die ergens neergegooid werden. Ik zie de stapel eenzame sokken, waarvan je niet weet waar de andere helft is. Ik zie de kruimels onder de tafel.

Ik zie hoe je probeert te multitasken. Je maakt het avondeten en probeert vragen te beantwoorden  terwijl je een boodschappenlijstje maakt en de vuilnis naar buiten draagt.

Ik zie dat het allemaal te veel wordt

Ik hoor je klagen dat je het gevoel hebt dat je niet meer kan. Dat alles te snel gaat – je hersenen moeten constant racen en er is niet genoeg tijd om alles gedaan te krijgen.

Ik hoor je wenen in de douche. En soms wanneer je in je bed ligt ’s avonds laat. Je weet niet of je wel genoeg hebt gedaan vandaag. Genoeg hebt gegeven. Genoeg bent geweest.

Ik hoor je geheugen kreunen van vermoeidheid. Je hoofd is moe, jij bent moe, van alles wat je moet onthouden.

Ik voel je pijn

Ik voel de ontgoocheling in jezelf. Je hebt het gevoel dat je faalt, ook al doe je elke dag opnieuw je best.

Ik voel de paniekaanval die komt bij een nieuwe crisis. Op het werk, thuis, in het nieuws. Soms wil je alleen maar heel luid schreeuwen “Genoeg is genoeg!”

Ik voel hoe zwaar je schuldgevoel weegt. Het schuldgevoel omdat je alles wil doen, alles wil zijn, alles wil onthouden. Voor iedereen en altijd.

Ik voel je hart breken wanneer je weer een ‘fout’ maakt. Wanneer je toegeeft aan de chaos en de perfectie opgeeft. Wanneer je het verknoeit, het verkeerde zegt, of iemand beledigt. Wanneer je gewoon niet op elke eis kan ingaan die je ziet, hoort of voelt.

Ik voel je nood om gezien te worden als meer dan alleen ‘Mama’. Als een mens, een vrouw, een werknemer, een vriendin.

Het moederschap is zwaar

Het is moeilijk om te erkennen dat ons leven als mama, en alles wat daarbij komt kijken, ervoor zorgt dat we er doorheen zitten. Dat we ons moe voelen. Uitgeput. Want wat kunnen we eraan doen? We moeten blijven doorgaan, en alles gedaan krijgen.

Dat is de eerlijke, enge en echte waarheid. Het moederschap is zwaar in verantwoordelijkheid, in taken, in zorgen, in angsten.

Maar godzijdank is het ook vol liefde, vervulling, vreugde en voldoening.

Verlies jezelf niet uit het oog

Dus lieve mama die er doorheen zit, dit is wat ik je toewens.

Ik hoop dat je beseft dat het gevoel dat je er doorheen zit, eigenlijk een alarmbel is, een signaal dat je vertelt dat je je eigen noden voor de verandering op de eerste plaats moet zetten.

Ik hoop dat wat je ook nodig hebt, je de rust en de adem krijgt die je verdient.

Ik hoop dat je weet dat het ok is om hulp in te schakelen. Specifieke hulp van specifieke mensen, zelfs als zij het niet zelf voorstellen. Vraag hulp aan je partner, je ouders, je buren. Vraag hen om iets te doen waardoor het gewicht op je schouders afneemt. Vraag je partner om die doktersafspraak te maken of boodschappen online te bestellen, vraag je buren om even op de kindjes te passen, schakel de hulp van je ouders in.

Ik hoop dat je zoveel betaalde hulp inschakelt als je budget dat toelaat. Een babysit om er eens uit te zijn met je man. Een poetsvrouw misschien, of iemand die de strijk van je overneemt.

Neem tijd voor jezelf

Ik hoop dat je gelooft in even pauze nemen. Een stapje terug te zetten. Als we het onszelf toestaan kunnen we een minuutje nemen om even adem te halen. Ook wij zijn het waard om tijd of geld te spenderen aan onszelf, om iets leuks te doen, te ontspannen.

Ik hoop dat je tijd maakt om te bewegen. Je wil dat je kinderen frisse lucht krijgen en kunnen bewegen, maar ook jij hebt daar nood aan. Ik hoop dat je eigen fysieke gezondheid een prioriteit voor je is.

Ik hoop dat je inziet hoeveel je op je bordje hebt. Hoeveel je doet, dag in dag uit. Dus in de plaats van kwaad te zijn op jezelf omdat je dat onmogelijk lange to-dolijstje niet hebt afgewerkt, hoop ik dat je trots bent omdat je die 1.000 andere dingetjes wél hebt afgewerkt.

Elke dag is een nieuwe kans

Ik hoop dat je geïnspireerd aan een nieuwe dag kan beginnen. Want elke dag dat we wakker worden krijgen we een nieuwe kans.

Ik hoop dat je weet dat je niet alleen bent. En dat het betert.

We hebben allemaal een sprankel vanbinnen. En soms dooft die een beetje. Maar gelukkig hebben we de kans om dat in te zien en die sprankel opnieuw te ontsteken. Telkens opnieuw.  

 

Vrij naar  Motherly