Alle baby's zijn braaf, ook de baby's die huilen en niet slapen

  • door Gastmama

Na een heen en weer getwijfel of ik mijn berichtje wel of niet zou sturen, laat ik het toch vertrekken... Niet met de verwachting dat er iets mee zou gebeuren, maar gewoon om wat te ventileren en omdat ik het niet zomaar durf zeggen tegen de gemiddelde mens want ik wil niemand 'beledigen' of de oren van het lijf zagen.

Zelf mama van een huilbaby

Ik ben zelf een prille mama van wat sommigen een 'huilbaby' zouden noemen, maar wat voor mij mijn liefste schat is. Doorheen de eerste enorm zware maanden ploeterend viel me iets op, namelijk dat als een baby (veel) slaapt, hij braaf is, net als een baby die niet huilt.

Met andere woorden: als je baby veel huilt en niet slaapt, is het dan een lastig kind?! Nonsens! Alle baby's zijn braaf, ze doen dat niet met opzet, ze kiezen er niet bewust voor om heel de tijd te huilen en je zenuwen te beproeven, ze kunnen zichzelf gewoon alleen maar uiten door te huilen... Het is voornamelijk een zoektocht te begrijpen naar wat ze juist willen.

Ik wens iedereen van harte vrolijke flinke slapertjes toe, maar voor wie het zoals hier anders uitvalt, wil ik een hart onder de riem steken: het ligt niet aan jou, jullie doen niets mis, het is een fase.

Goedbedoelde raad die dan zeer slecht valt is advies als: ‘Je moet hem even laten wenen’, of opmerkingen als: 'je verwent hem door hem altijd bij je te nemen, zo maak je hem dat gewoon…’ Of nog: ‘Wil die nu terug aan de borst? Die kan toch niet terug honger hebben?’

  1. Euh, hallo? Een baby verwennen? Die arme drommels leggen nog lang geen verbanden. Daarnaast denk ik niet dat je door liefdevol te reageren je kind verwent, je biedt eerder een warme thuis aan, lijkt me.
  2. Alsof we niet alles al probeerden?! (ook die 3 minuten krijsen en proberen enkel te troosten zonder te pakken)
  3. Wat zou de winst voor de baby zijn?! Wat leert een kind er eigenlijk van, als je niet responsief reageert?

Alle baby's zijn braaf!

Het klinkt nu misschien alsof je het allemaal maar makkelijk moet aanvaarden. Dat is, voor de duidelijkheid, niet de bedoeling.

Ik heb gewoon intussen enkele dingen geleerd.

  1. Het is echt een fase. Hier was het echt: hoe meer hij zelf al kon, hoe gelukkiger hij was en hoe minder hij huilde. Ook de vaste voeding hielp enorm!
  2. Wat het slapen betreft blijven we hopen op meer slaap... Soms helpt het te denken dat er geen (jong)volwassenen/tieners/... zijn die constant huilen en weigeren te slapen. Heb geduld…
  3. En ook: herken het temperament en de mooie kanten van een pittig kindje :-). Het is fantastisch om hem de wereld te zien ontdekken…

Want: alle baby's zijn braaf!

(PS: ik schrijf dit na een nacht waarin elk uur praktisch door drie werd gedeeld door onduidelijke huilbuitjes... Je zou bijna denken dat ik high ben, en dat zal wel ergens high van moederliefde zijn; anders is dit niet vol te houden. Ik zat hier gewoon mee en wou op één of andere manier eventjes aandacht voor het ouder zijn van een huilbaby enerzijds en het maatschappelijk verkeerde beeld dat huilen gelijk staat aan stout gedrag anderzijds. (Al horen we allen natuurlijk liever lachende kindjes ;-)).

Gastmama Liesbeth