Als Halloween niet aan je kind besteed is

  • door Mama

Onze zesjarige zoon is nogal gevoelig. Zich verkleden vindt hij best leuk, maar dan alleen binnen de veilige muren van ons eigen huis. Ik weet nog goed hoe hij als vierjarige enthousiast zijn gloednieuwe gekkokostuum (van de Pyjamahelden) aantrok en er tot mijn verbazing zelfs mee naar de speeltuin wilde.

Tot hij in de verte de eerste kinderen ontwaarde. Zijn trotse blik maakte plaats voor iets wat het midden hield tussen angst en schaamte en ik heb hem nog nooit zo snel zélf zijn kleren zien uittrekken.

Op de kleuterschool was het ieder jaar met carnaval ook weer raak: vol overgave koos hij een leuk kostuum uit ... om het uiteindelijk niet naar school aan te doen. Ik heb zelfs een foto van zoonlief van in de tweede kleuterklas - het thema die week was muizen - waarop een stuk of zestien schattige muisjes in grijze vuilniszakken en grijs-roze oortjes staan ... en één jongetje in zijn eigen gekleurde kleren. Hij was liever de spreekwoordelijke grijze muis.

Nu zit hij in het eerste leerjaar en wil hij vooral cool zijn. Hip kapsel, snelle fiets, coole ninjaboekentas, ... Dus deze mama dacht dat het dit jaar misschien wel zou lukken.

De laatste dag voor de herfstvakantie vierden ze Halloween op school en mocht iedereen verkleed komen. Maar de verschillende kostuums in de reclamefolders in de aanloop naar dit (onder andere) uit Amerika overgewaaide feest, konden hem niet bekoren. In tegenstelling tot het carnaval, wilde hij er zelfs geen kostuum voor uitkiezen - al was het maar voor thuis.

Ten einde raad heb ik dan maar zelf iets meegebracht: een vleermuiskostuum. Niets te griezelig (duur). Bij thuiskomst bekeek hij het pak met de nodige argwaan en deelde meteen mee dat hij het niet zou aantrekken.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en ja hoor, op de grote dag trok hij vlak voor vertrek naar school dan toch zijn halloweenkostuum aan. Yes! Nu alleen zijn schoenen en jas nog en ... Maar de vleermuis was alweer gevlogen. Hij had zich bedacht. Ik heb het kostuum dan maar snel in zijn boekentas gepropt voor je-weet-maar-nooit en we zijn als een raket naar school geracet.

Aan de schoolpoort vroeg ik zoonlief nog een laatste keer of hij zijn kostuum écht niet wilde aantrekken, maar nee. Ik merkte dat hij gespannen om zich heen keek en besloot met hem mee het schoolplein op te gaan tot de juf er was. Hij kneep zijn handje stevig in de mijne en o, wat was ik blij dat ik had besloten mee te gaan. Er liepen kinderen rond met gruwelijk enge maskers, zwarte capes tot diep over hun ogen getrokken en zelfs roodgeschminkte gezichten met bijbehorende rode hoorntjes op hun hoofd - wat ik persoonlijk wel wat verwonderlijk vind op een katholieke school, maar dat terzijde. En uiteraard begonnen al zijn klasgenootjes hem te vragen waarom hij niet verkleed was.

Gelukkig heeft hij een keitoffe juf die hem verzekerde dat het prima was als hij niet verkleed wilde. En ik? Ik vond het stiekem wel heel stoer van hem dat hij zijn eigen gevoel durfde te volgen en ondanks de groepsdruk toch bij zijn beslissing bleef. Gruwelijk cool, toch?