Als het anders loopt dan gepland omdat je zoon autisme heeft

  • door Gastmama

'Als het maar gezond is'. Hoe vaak zeggen we dit niet zonder er bij na te denken. Mijn jongste zoontje Lou heeft autisme en niets is nog vanzelfsprekend. En jaloezie... het is een vies beestje.

'Als het maar gezond is'. Hoe vaak zeggen we dit niet zonder er bij na te denken. Mijn jongste zoontje Lou (nu bijna 4) heeft autisme en niets is nog vanzelfsprekend.

En jaloezie... het is een vies beestje.

Baby met handleiding

Lou was vanaf dag 1 een baby met een speciale handleiding en paar uur na de geboorte heb ik al gezegd dat ik dacht dat er iets mis was (toch iets straf hé, dat moedergevoel).

Ik kreeg hem nooit getroost, eten was een ramp (3 ziekenhuisopnames!), interactie was er amper, hij was alleen voor de volle 100% content als hij alleen in zijn relax voor de tv lag.

Geen uitstapjes, geen speelkameraadjes

Als ik andere ouders zie met een kindje van Lou zijn leeftijd, of als ik ergens broertjes samen bezig zie, of al die leuke gezinsuitstapjes op Facebook zien passeren of babygeluk bij iemand anders... Ik kan er niets aan doen maar het steekt, het steekt enorm zelfs.

Wij doen zelden uitstapjes omdat we weten dat we Lou daar geen plezier mee doen. En het beeld dat we voor ons hadden van de twee broertjes, tja... . Er zit maar 16 maand verschil tussen dus ja ze zouden veel aan elkaar hebben, altijd een speelkameraadje om mee te ravotten. Niet dus: ze spelen nooit samen.

Natuurlijk ben ik blij voor anderen en kan ik genieten van andere kindjes samen bezig te zien, maar dan is er altijd een stemmetje in m'n hoofd dat zegt: waarom bij ons niet?
 

Mooie momenten

Natuurlijk hebben wij ook hele mooie momenten. Wij zijn supertrots en blij als hij een woordje gebruikt (en zijn we keihard aan het juichen en applaudiseren) of als we een kus op zijn wang mogen geven ipv op zijn haar.

En ik krijg kippevel en tranen als hij mama zegt (dat gebeurt heel zelden, Lou gebruikt maar een paar losse woordjes om te communiceren). Maar geen gekke conversaties over hoeveel we van elkaar houden zoals met broer (honderdbiljoenduizend mama!). 

Ik heb heel veel bewondering voor hem. De wereld is voor hem luid, druk, fel, gewoon TE maar hij doet het toch maar allemaal! Hij gaat halve dagen naar school en 3x per week naar therapie. Voor mij is dat al heel vermoeiend dus kan me niet voorstellen hoe hij zich soms voelt. Maar hij doet het met een glimlach! 

Verwachtingen aanpassen

Het is je verwachtingen aanpassen, een kindje met een beperking. Alles is onzeker, je neemt dag per dag. En in plaats van te dromen over de toekomst, hebben we vooral veel hoop. De hoop dat hij ooit gaat praten, en dat hij later een zelfstandig leven kan opbouwen. 

Ondertussen leren wij onze dromen los te laten. De volgende quote uit een serie over een gezin met een ASS'ertje (Autisme Specturm Sydroom) vat het goed samen:

"It feels like grief, doesn't it? Knowing that there's a boy in there that we could have had. But we didn't... It feels like grief to me"

En rouwen is een proces, een proces van aanvaarding. We komen er wel, wij, onze kleine held en zijn superbroer!

Volg Lobke en de avonturen van en met Lou op de Facebookpagina LouLand