Als het jammer genoeg foutloopt: dag kleintje…

  • door Gastmama

Dag kleintje,
Op 9 augustus ontdek ik dat jij in mijn buik zit. Al mijn plannen om jouw papa met dat nieuws te verrassen vallen in duigen. Ik ben zo opgewonden, zo blij, zo gelukkig dat ik dat meteen wil delen met mijn grootste liefde. Van zodra ik die 2 streepjes zie staan, voel ik me al mama. Ik voel me een echte leeuwin: voor jou ga ik door het vuur, voor jou zou ik het ondenkbare doen. Diezelfde avond al legt jouw papa zijn hoofd op mijn buik en stelt hij honderdduizend vragen. Wat een gekke papa heb je toch.

10 augustus. Mijn plannen om de dodentocht mee te wandelen, zullen niet kunnen doorgaan. Je vraagt veel energie, je maakt me moe en tegelijkertijd loop ik op een wolkje dat me enorm gelukkig maakt en me vanbinnen warm doet voelen. Die kwaaltjes, daar trek ik me weinig van aan. Ik neem ze er met plezier bij. Je papa begint al meteen de kleine lettertjes van alle voedingswaren te lezen. Inderdaad, plots mag ik heel wat lekkere dingen niet meer eten. Maar dat neem ik er met plezier bij. Wat een bezorgde papa heb je toch.

Ik maak me zorgen

Enkele dagen later begin ik me wat zorgen te maken en ben ik tegelijkertijd nieuwsgierig over wat er zich in mijn buik afspeelt. De vermoeidheid krijgt een hoogtepunt en je zorgt ervoor dat ik enorm veel honger heb. Ik heb veel buikpijn en die misselijkheid waarover iedereen spreekt, ervaar ik niet echt. We krijgen het nieuws dat ik een echo mag laten afnemen op donderdag 16 augustus. Ondertussen zorgt jouw papa heel goed voor mij. Wat een zorgende papa heb je toch.

De echo brengt ons weinig geruststelling. Je bent nog niet te zien op het schermpje en toch zou je er al moeten zijn. Een paar bloedafnames zouden wat antwoorden moeten bieden. Ik zal me gedurende 1 week heel veel zorgen maken om jouw welzijn. Papa die blijft altijd optimistisch. Wat een positieve papa heb je toch.

Ondertussen delen we ons verhaal met wat vrienden en familie. Je wordt al graag gezien hoor, kleintje…

De natuur beslist er anders over

Op donderdag 23 augustus krijg ik eindelijk nieuws. Je groeit niet zoals het zou moeten, kleintje. Het lukt niet goed in mijn buik. Al die avonden en nachten dat ik tegen jou fluisterde dat het je wel zou lukken, hebben niet veel uitgehaald. Ik kan je niets meer aanbieden dan dat ik nu al deed. Ik heb je alles gegeven zodat jij tot een gezond wezentje in mijn buik zou kunnen groeien. De natuur beslist er anders over, kleintje. En de natuur beslist ook dat de mentale pijn van jou te moeten loslaten niet genoeg is. De fysieke pijn overtreft op een bepaald moment alles.

Hoe eenzaam ik me nu ook voel zonder jou in mijn buik, zo aanwezig is jouw papa op dit moment wel. Wat een lieve papa heb je toch…

Voor ons was je alles

Het pijnlijkste is wanneer mensen zeggen dat het de volgende keer wel zal lukken, dat we blij moeten zijn dat we toch al zwanger kunnen worden,… Precies of jij bent één van de zovelen. Maar voor ons was je alles. Mensen staan niet altijd stil bij het verdriet dat een miskraam veroorzaakt, ook zo vroeg.

Ik huil, ik ween, ik schreeuw, ik ben stil, ik wil alleen zijn en tegelijkertijd omringd worden.

We zullen jou nooit vergeten. Jij was ons eerste, grote avontuur waar we zo lang naar uitkeken. Je blijft voor altijd een deeltje van ons, een deeltje van mij. Jij en ik, wij hebben het samen eventjes echt goed gehad. We zien je graag.

Mama en papa