Als je al 1.000 dagen wacht op die twee streepjes...

  • door Gastmama

We zijn ondertussen tweeënhalf jaar verder, en nog steeds zonder succes. Eerst een jaar zonder behandelingen, en daarna 5 inseminaties en 2 icsi pogingen die mislukt zijn, gesprekken over eiceldonatie in Spanje, andere opinies gaan vragen in ziekenhuizen, de overstap van het fertiliteitscentrum in Gent naar het UZ in Jette...

Jette, het ziekenhuis waarover ze spreken ‘als laatste optie’ of ‘als het nergens anders lukt’. Elke keer die teleurstelling, mensen rondom die zwanger worden voor wie je telkens blij moet zijn.  Elke bevalling rondom je die je pijn doet.

In de war

Sinds de laatste icsi in oktober ligt mijn vrouwelijk systeem volledig in de war. Twee maanden op rij liet het mij denken dat ik zwanger was. Twee maanden op rij ging ik over datum. Twee maanden op rij een negatieve zwangerschapstest. En dat allemaal te danken aan de medicatie, spuiten, hormonen, puncties. Het is een tunnel waar ik zo moeilijk lijk uit te komen.

Tijd

“Och, je bent nog jong,” “‘Je hebt nog veel tijd”, “is het nu niet, dan is het volgende maand wel”.  
Het is niet omdat ik jong ben dat ik het daarom minder verdien, toch? Ik ben inderdaad nog maar 25, bijna 26. Maar ondertussen zijn we al 2,5 jaar aan het proberen. Mijn leeftijd maakt onze wens toch niet kleiner? Of minder gemeend?

Toekomst

Ik heb nooit de intentie gehad om rijk te worden of slim te zijn. Gewoon een job, 9 to 5, een eigen huisje, een auto die groot genoeg is … en gewoon mama zijn. Tot nu toe is alles gelukt, behalve dat mama zijn. Ik zou niets liever willen. Niets zou mij rijker maken dan het gevoel te hebben om mama te zijn. Iets voor iemand betekenen, iemand die dagelijks op me rekent. Maar dit alles laat al zolang op zich wachten...

We naderen de 1.000ste dag dat we moeten wachten op ons wonder, ons mirakel, onze baby.