Brief van een onthaalmama: bedankt lieve ouders!

  • door Gastmama

Een eerste gesprekje, een eerste voorzichtige kennismaking, een hoopvol contact, kleine wenmomentjes, de start van een mooi traject.

Als de grote dag is aangebroken komt de mama ’s morgens geladen met Maxi-Cosi, grote verzorgingstas en vooral met grote en onzekere ogen de opvang binnen.  Bange ogen maken mij duidelijk dat het hen, wat volstrekt normaal is, zwaar valt om hun prinsje of prinsesje bij mij achter te laten.  Ik ben immers de nog redelijk onbekende persoon voor hen.  Onderweg naar buiten wordt een traantje weggepinkt.  Ik heb met ze te doen en voel met ze mee.

De eerste middag stuur ik alvast een berichtje met een mini verslagje van hoe het gaat.  Zo onderbreek ik die eerste zware dag toch eventjes voor de mama en papa. ’s Avonds komen ze snel terug en zijn ze blij hun engeltje terug in hun armen te kunnen sluiten.

Ik heb tijdens de dag mijn uiterste best gedaan om de kindjes graag te zien, om ze te koesteren, om ze de geborgenheid te bieden die ze zo groot nodig hebben om te kunnen groeien, om ze de vrijheid te geven om zelfvertrouwen te ontwikkelen zonder daarbij te vergeten dat ik ze de veiligheid moet bieden om dat te kunnen doen.

Na een weekje en een regelmatig gesprekje gaat de mama (papa) al met een geruster hart werken, de berichtjes hoeven niet meer.

Nog enkele weken later voel ik een warm vertrouwen dat steeds maar blijft groeien.  De glinsterende oogjes van de kindjes, die oprechte knuffel, wat doet het toch deugd om mee voor hen te mogen zorgen. Dat blijft ook niet onopgemerkt bij de mama en papa.

Ouders voelen zich thuis, op hun gemak. Ze vertellen over hun kleine en soms grote zorgen, niet alleen over de kindjes, ook over andere zaken.  Ze nemen me in vertrouwen. Meer dan luisteren kan ik veelal niet doen, omtrent de kindjes vaak wel een tip hier of daar. Maar dat vertrouwen is zo bewonderenswaardig.  Wat geeft het een warm gevoel dat ik iets kan en mag betekenen voor deze lieve mensen, wat voel  ik mij immens gelukkig als ik een steun kan zijn.  En ook al gaat het mij vooral om de kindjes - want zeg nu zelf, als een kindje zelfs thuis zegt: “Jacqy is mijn dikke vriendin”, dan kan je toch niet anders dan blij zijn - ik ben enorm trots dat ik soms voor de ouders ook een ruggensteun kan zijn.

De waardering, de vriendschap en het vertrouwen maken de job van onthaalmama zo bijzonder.  Hoewel je veel leest dat wij ondergewaardeerd worden, financieel en soms ook anders volgens sommigen, voel ik me alvast rijk met deze oprechte vriendschap, die knuffel, die glinsterende oogjes, die kleine armpjes die me omsluiten, die hartelijke glimlach van de mama (papa) en al wat daar nog bij komt. 

Ik kan alleen maar dankbaar zijn, dat zoveel ouders mij de voorbije 18 jaren hebben willen vertrouwen, mij mee in hun hart hebben willen sluiten.  Ik dank jullie oprecht!

Liefs,

Jacqy