De dagen van zalige onwetendheid

Zes dagen zitten er tussen, tussen dat laatste examen en het afhalen van het rapport; 6 dagen waarin niets meer kan veranderd worden aan de uitslag, en waarin we allemaal leven op hoop.

Het was weer een achtbaan hoor, die examenperiode. Voor de tieners is de druk torenhoog, voor de ouders is het opvolgen of ze op schema zitten, of er dingen zijn die nog niet genoeg begrepen zijn, of ze wel weten wat er nu precies gestudeerd moet worden. Best op een zachte, ondersteunde manier. Of dat was toch de bedoeling. Het geschreeuwde “Hoe, je kan dat niet studeren omdat je dat deel van de cursus kwijt bent!?!?! Daar kom je nu serieus mee af!?!”, was niet echt zoals het moest. We zijn duidelijk nog aan het leren…

Wat we intussen wel al door hebben, is dat je wel kan ondersteunen, maar dat de bal uiteindelijk in hun kamp ligt. Dochter wil niet dat we haar opvragen? Dan niet hé. De examens zullen dan moeten uitwijzen of ze het wel voldoende kent. Geen zin meer om die oefeningen er vandaag nog bij te nemen? Dan wordt het morgen een extra lange studiedag, want schrappen is geen optie. Het klinkt alsof ik het goed kan loslaten (Let it go, let it gooooooooo), maar in alle eerlijkheid krijg ik er grijs haar van. En nu is de spanning voor dat rapport nog zoveel groter…

De tieners zelf, die genieten van hun herwonnen vrijheid, spreken af met vrienden en tokkelen lustig op hun smartphone. Over dat rapport wordt NIET gepraat. Alle twijfels over de resultaten worden resoluut weggedrukt, in de doos ‘on hold’ gestoken met het deksel er stevig op. Dat doosje gaat pas dinsdagochtend weer open op weg naar school.

Ik duim zo hard! Niet voor hoge scores, maar voor scores die voldoende zijn voor een zorgeloze vakantie, voor het in stand houden en liefst ook een beetje boosten van dat zelfvertrouwen. Voor een trotse glimlach als ze morgen thuiskomen. Fingers crossed…