De tut: ik houd ervan, ik houd er niet van, ik houd ervan, ik houd er niet van ...

Echt waar, het is haat en liefde, met die tut.

Echt waar, het is haat en liefde, met die tut.

Ik houd ervan

  • Het is een perfect troostmiddeltje in moeilijke tijden (huilbuien). Niet elke baby houdt van tutten, hebben ze mij verteld. Ik zou het niet weten, want mijn beide dochters zijn/waren verstokte tutters. Dus als ze krampjes hadden, moe waren, koud hadden, warm hadden … de tut was altijd dé oplossing.

 

  • Het ziet er bovendien geweldig schattig uit.

Ik houd er niet van

  • Als ze baby waren, en de tut ’s nachts niet in hun mondje wilde blijven zitten. (En ze het ding niet zelf konden vastnemen.) Ik herinner me nog levendig hoe ik ’s nachts naast het babybedje lag, gewoon op een tapijt, om de tut in een halve coma terug in hun mondje te duwen. Want anders was een nachtelijk concert onafwendbaar. En hoe ik ondertussen bedacht dat het ‘gat in de markt’ toch wel een soort kindvriendelijke ducktape moest zijn, die ervoor zorgde dat de tut onmogelijk uit hun mondje kon vallen …

 

  • Als ze peuter zijn, en ’s nachts hun tutje niet zelf terugvinden in bed. En mij dus wakker roepen. Schreeuwen. Huilen. En nu zeg je: waarom leg je niet enkele tutjes in bed? Been there, done that. Tot vier tutten toe, in elke hoek van het bed één.

 

  • Maar wanneer ik die tut het meest vervloek? Als ik net de autostrade oprijd, met twee koters op de achterbank, voor een rit van minimaal 40 minuten. En net op dat moment de jongste vraagt naar haar ‘tutje’. En dat tutje nergens te bespeuren valt. Waardoor de gemoederen binnen enkele seconden serieus verhit geraken.

 

Mama, tutje.  

Mama, tuuutje..

Mama, tuuuuuutje

Mama, tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuutjeeeeeeeeee

En ik bibberend en bevend thuisgekomen, toch even een glaasje water nodig heb. Of iets sterkers, eigenlijk.

Het verdict

Maar ondanks alles … zie ik er tegen op om mijn jongste haar tutje af te nemen. Ze houdt er zo van … En als die tut weg is, dan is de baby echt verdwenen.

Ik denk dat ik Sinterklaas nog even met lege handen naar huis stuur, en wacht op de paashaas. Ofzo …