Een veel te zoet en zwanger buikje

Als je als zwangere op de koffie gaat bij je grootouders of tante (en het obligate taartje hebt opgesmikkeld), dan hoor je ze weleens zeggen: ‘O, zo zoet, dat zwanger buikske’. Jammer genoeg beseffen ze niet hoe zoet die zoetigheid in werkelijkheid is… Want deze snoeper heeft net te horen gekregen dat ze zwangerschapsdiabetes heeft...

Als je als zwangere op de koffie gaat bij je grootouders of tante (en het obligate taartje hebt opgesmikkeld), dan hoor je ze weleens zeggen: ‘O, zo zoet, dat zwanger buikske’. Jammer genoeg beseffen ze niet hoe zoet die zoetigheid in werkelijkheid is… Want deze snoeper heeft net te horen gekregen dat ze zwangerschapsdiabetes heeft... 

De test op zwangerschapsdiabetes

De gebruikelijke testen die je tijdens een zwangerschap moet doen, kennen we allemaal. Hier en daar is er eens een uitzondering, maar in het algemeen laten de meesten zich testen op CMV, toxoplasmose, ijzertekort, vitaminetekort… Oh ja, en op zwangerschapsdiabetes. Vooral om die laatste test heb ik me nagenoeg nooit zorgen gemaakt.

De risicofactoren kon ik - dacht ik - zo van mijn lijstje schrappen:

  • overgewicht
  • erfelijke bepaling
  • zwangerschapsdiabetes bij vorige zwangerschap
  • eerdere zware baby
  • oudere leeftijd van de moeder

Over karma en een smak op de grond

Met een overdosis zelfvertrouwen heb ik enkele weken geleden die suikertest gedaan.

Les nr. 1: karma hits back! Meteen na de inname van 75 ml glucose zocht het suikerige goedje al even snel weer een uitweg. Dikke pluim voor de vroedvrouw die ervoor zorgde dat alles netjes werd verteerd. Dat eerste uur hebben we dus, weliswaar na enkele tinten bleek, bleker, bleekst, overwonnen. Nog een uur te gaan en meteen les nr. 2: Megamindy is een Studio 100-programma waar ik bij mijn weten nooit de hoofdrol voor heb gekregen. Sta dus nooit recht als je sterretjes voor je ogen ziet dansen, want net zoals die meppen van dat karma heel hard en pijnlijk kunnen zijn, kan hetzelfde gezegd worden van een smak op de grond...

Het flauwvallen hebben we ook overleefd. De sussende woorden van de vroedvrouw ('Je hebt gewoon te weinig gegeten, dat is normaal.') dikten mijn zelfvertrouwen alleen maar aan. 

Hoewel ik doorgaans ‘gezond’ eet, ontzeg ik me niets. Onze snoepkast heeft een uitgebreid aanbod en daar maak ik eerlijkheidshalve dagelijks gebruik van (als dochterlief beloond wordt met een paaseitje voor het leegeten van haar bord, dan krijgt mama toch zeker een pakje chips omdat ze de hele dag hard gewerkt heeft ;-)?).

Het verdict: ik heb zwangerschapsdiabetes

Toch viel het verdict: de waarden bij de suikertest waren verstoord en ik werd vriendelijk verzocht om mij te laten opvolgen in het U.Z. Jette. Pardon? En dat betekent? Dat betekent dat er zwangerschapsdiabetes is ontstaan. Zo vertelt één van de brochure mij: 'Zwangerschapsdiabetes kan omschreven worden als een intolerantie voor glucose die optreedt tijdens de zwangerschap en wordt veroorzaakt door zwangerschapshormonen die de gevoeligheid van insuline doen afnemen. De alvleesklier is niet in staat om voldoende insuline aan te maken. Men schat dat dit voorkomt bij 2 tot 4% van alle zwangerschappen.'

In het U.Z. Jette werd ik verwelkomd in de diabeteskliniek, waar alles van A tot Z werd uitgelegd, van de risico’s (meer info op www.zoetzwanger.be), de behandeling tot de opvolging. Vanaf nu mag ik mij elke dag zeven keer trakteren op een prikje om zelf de waarden te meten. De waarden moeten wekelijks doorgebeld worden en, nooit gedacht dat ik het zou zeggen, een diëtiste zal een aangepast voedingsschema uitwerken. Misschien is dat op zich wel een toffe, maar als ze mijn aanbod in de snoepkast gaat beperken tot rijstwafels en cracotten… Dan weet ik het toch nog zo niet.

Elke week word ik ook uitgenodigd op de koffie (zonder patéeke) bij de diabetoloog. Misschien dat ik, als ik eens heel lief lach, toch nog één paaseitje krijg na het flink opeten van mijn bord?