Even weg van alle verwachtingen: hoe ik geleerd heb plezier te maken op mijn eentje

  • door Mama

Ik heb er het laatste jaar wel meer last van. Opeens ervaar ik een benepen gevoel, waarbij ik maar één ding wil: weggaan. Weg van de verwachtingen, weg van de vragen, weg van de to do’s. Gewoon weg.

Tot rust komen

En dat doe ik dan ook. Ik ga regelmatig wandelen wanneer de kindjes slapen en dat doet zoveel deugd! Eén keer had ik zelfs geen zin om schoenen aan te doen. Je niks aantrekken van wat anderen ervan denken, geeft echt een gevoel van vrijheid! Soms vertrek ik met het gevoel dat ik iemand wil tegenkomen. Meestal kom ik gewoon mezelf tegen. Ik kom tot rust door de lucht, de vogels, de bomen, het repeterende orkest,… Zalig. 

Me, myself and I

Vorige week had ik weer een ‘aanval’. Er was een festivalletje in de buurt. Ik had ervoor kunnen kiezen om vriendinnen op te trommelen en een tijdstip afspreken om samen te komen en te wachten tot ze klaar waren en samen te beslissen wat we eerst zouden doen op het festival en… Ja dus, nog meer rekening te houden met anderen. Ik besloot gewoon alleen te gaan. Dat had ik nog nooit gedaan. En waarschijnlijk vond ik vroeger mensen die alleen naar een festival gingen een beetje zielig.

Dat was niet zo’n slimme gedachte, want zielig was ik allerminst! Ik heb me op mijn eigen tempo klaargemaakt en vertrok met een glimlach. Zalig dat ik kon kiezen wat ik wou doen, wanneer ik het wou doen. Toen ik vooraan aan het podium tussen de mensenmassa stond te dansen, heb ik even gedacht: ‘Oei, zien mensen niet dat ik alleen ben?’ Ik besefte net op tijd dat rondkijken niet zinvol was. Want ik hoefde helemaal niet te weten wat anderen erover denken. Ik had tijd voor mezelf nodig, ik stond te dansen en was gelukkig met me, myself and I

Opgeladen batterij

En de volgende ochtend was ik weer helemaal opgeladen om vragen te beantwoorden, ruzies over grijze auto’s op te lossen, een hoop to do’s af te vinken en er weer nieuwe bij te zetten, en aan anderen hun verwachtingen te voldoen.