Het Mama Schuldgevoel

Ken je dat: je staat op het punt om te vertrekken voor een avondje uit met vriendinnen. ‘Mama, waar ga jij naartoe? Moet jij werken?’ Slik. ‘Neen, schat. Mama gaat iets gaan eten.’ ‘Mama, ik wil meeeeee!’ En daar heb je ‘m. Het was al een beetje te sluimeren, maar nu komt het met volle kracht opzetten. Dat schuldgevoel …

In den beginne: één brokje schuldgevoel

Toen mijn oudste dochter geboren werd, nu vijf jaar geleden, was ik één brokje schuldgevoel. 

Ik voelde me schuldig...

  • Als ik eventjes dacht dat ik echt wel een nacht wou doorslapen in plaats van elke vijf minuten een tutje in haar mond te moeten steken.
  • Omdat ik hoopte dat dat middagdutje toch nog net iets langer zou duren, zodat ik eventjes een filmpje kon zien/ongestoord een bad kon nemen/het huis aan de kant kon zetten ...
  • Omdat ik, ‘pedagogisch onverantwoord’ als ik ben, soms toch een snoepje gaf voor het eten.
  • Omdat ik stiekem toch echt wat tijd voor mezelf wou.

Ik kon er dan eigenlijk niet van genieten, van die momentjes me-time … want ik voelde me schuldig.

Laat het los! (af en toe, toch, zeker)

Nu, nog een extra kind en een x-aantal jaren later, kan ik dat gevoel veel beter plaatsen. Meer nog. Ik besef dat het juist heel belangrijk is om het los te laten.

  • Ja. Ik heb nood aan tijd voor mezelf.
  • Ja. Ik slaap eigenlijk, als ik mag kiezen, toch wel het liefst de hele nacht door. Idealiter tot een uur of 9. Wie niet?
  • Ja. Ik ben blij als ze in hun bedje liggen.
  • Ja. Ik verlies soms mijn geduld als ze huilerig/lastig/humeurig/whatever zijn.
  • Ja. Een babysit, oma's en opa’s en andere oppasvrijwilligers zijn een godsgeschenk. Dat is toch gewoon zo?

En ja...

Ik kan, als ze er dan even niet zijn, dwaas verliefd naar foto's van mijn kinderen zitten kijken. 

Ja, ik verveel, als ik dan eens weg ben, hoogstwaarschijnlijk vrienden en familie met lange verhalen, anekdotes, quotes, foto's enzoverder van mijn twee bengels.

En als ik ‘s ochtends op een ontiegelijk vroeg uur wakker word na een avondje uit, en één van mijn dochters ligt tussen ons, opgekruld... dan ben ik eigenlijk gewoon gelukkig. Alle pedagogische principes ten spijt. 

Papa to the rescue

Kortom. Ik ben gelukkig, en mijn twee spruitjes lopen toch ook vrolijk rond te trippelen.

En als ik vertrek voor een avondje met vriendinnen, en ze willen graag mee, dan probeer ik dat schuldgevoel zo snel mogelijk van me af te schudden, en zeg ik gewoon: ‘Mama is straks terug. Flink zijn, hé, bij papa!’. :-)