Ja, moeder rijdt als een gek rond voor de hobby van haar dochter… Zucht

Wat lopen wij soms als gekken rond, vroeg ik mij af vanavond. Echt?! En het grappigste? Als we opnieuw zouden kunnen kiezen, zouden we hetzelfde doen… Of toch het meeste. Ja, moeder rijdt als een gek rond voor de hobby’s van haar dochter. Zucht. 

Hobby hobby hobby

Vroeger zei ik: ‘Hobby’s? Pff, dat gaan die van mij niet doen hoor! Of maximaal 1 keer per week!’

En mijn oudste leek me gelijk te geven, de eerste jaren. Het eerste probeersel, kleuterturnen in het derde kleuter, was een fiasco (te druk). Het tweede, ballet, was niets voor haar. Het was elke keer drama als ze moest gaan.

Dan maar even geen hobby’s, jochei! Welkom rust. Tot ze in de zomervakantie vroeg om een basketbal. En wat bleek: het kind vond het keitof om trucjes te doen met die bal. En plots hoorde ik mezelf zeggen: ‘Zal ik eens kijken of er ergens les wordt gegeven? Zou je dat leuk vinden?’ Ze zei ja. Ik informeerde in onze gemeente en ja: ze was welkom. We gingen naar de eerste les en ik zag iets wonderlijks gebeuren: haar gezichtje straalde van geluk. En ik kreeg tranen in mijn ogen. Ze vond het mega de max. Cooler dan cool. Basket was haar ding. Maar dan écht.

Het eerste jaar was er 1 keer training per week en 1 in het weekend. Het was druk, maar haalbaar (soms wel vloeken om zo vroeg op te staan op zaterdag). Dit jaar zijn het twee trainingen per week en een wedstrijd in het weekend. Het is soms niet haalbaar, maar meestal doen we het lukken.

Ze vindt het nog altijd keitof, maar soms wordt het wat veel. Het derde leerjaar gaat gepaard met meer huiswerk, veel om in dat hoofdje te steken en ook wel wat stress… Nu al.

Niet overbelasten

Dus skippen we soms een paar trainingen. Ik wil haar niet overbelasten. Maar meestal gaan we wel. En dat is niet altijd simpel om dat te doen lukken. Vooral op donderdagavond is het krap. Zweten om er op tijd te geraken. Om de jongste, de derde kleuter, te overtuigen dat ze mee moet gaan. Heen en weer over huis gaat gepaard met soms meer stress, want we zijn snel twintig minuten onderweg en maar een klein uurtje thuis. 

Vanavond bleef ik ter plaatse, omdat ik me die verplaatsing ontzag. Ik trakteerde de kleuter in de cafetaria op een ijsje… Jawel, verantwoorde moeder in da house. O ja, en op een chocomelk. Die ze na 5 minuten omvergooide, de helft op mijn jas, de andere helft op de grond. De senioren in de hoek zuchtten afkeurend. Maar het was echt waar een accidentje… Ik kreeg intussen nog een paar telefoontjes van het werk. Die ik niet heb opgenomen, haha, dàt heb ik intussen wel al geleerd!

Beetje gekjes

Tegen dat we thuis waren, hadden we allemaal honger en waren we moe (vooral ik eigenlijk). De jongste moest in bed, maar moest ook nog eten. De oudste moest nog in de douche. Go go!! Gelukkig was het huiswerk al gemaakt.

Het is allemaal gelukt, maar ik ben helemaal opgedraaid. Op sommige dagen kun je alles gewoon beter dragen dan andere. Werk, kinderen halen, kinderen eten geven, kind voeren, ander kind entertainen. Vandaag was het precies niet mijn dag om het allemaal rustig te dragen, ahum…

En op het einde van de dag denk ik aan al die andere moeders en vaders die gelijk brave zotten rondrijden en alles doen lukken. Omdat we het onze kinders gunnen om zich uit te leven in iets dat ze graag doen. (Ik heb dat nooit echt zo gehad, hobby's, en geniet daar wel van om mijn oudste bezig te zien).

O ja, en heb ik ook al verteld dat ze sinds dit jaar naar de ksa gaat? En hoe fier ik dan ben als ik haar zie rondlopen in haar stoere outfit? Ja, ik denk dat wij, ouders, soms een paar vijzen kwijt zijn. Gewoon omdat we het onszelf zo moeilijk kunnen maken… Maar eerlijk? Als ik zie hoe blij ze is (meestal) in haar ploeg en geniet van die activiteiten, dan denk ik: ach wel…

Let wel, het moet niet zotter worden hoor…

Want, euh, de jongste doet voorlopig nog niets. Maar ik weet al wat er me te wachten staat. ‘Schat, breng jij E naar de basket? Dan breng ik A naar haar ballet/dans/whatever.’ Vader en moeder rijden. Spreken zoveel mogelijk met andere ouders af, maar toch: rijden veel zelf.

En de kinders zijn blij. En wij zijn ook wel blij. Soms wel doorgedraaid. Moe. Maar wel blij…

Zot hé?