Mag ik nog even in mijn kleine, egoïstische bubbel blijven zitten?

  • door Gastmama

Ik schep water in het bekertje en giet het over haar bolle babybuikje uit. Hij wil haar luttele babyhaar inzepen, maar twijfelt welke tube hij daarvoor gebruiken moet. 'Hier schat.'  Hij masseert haar hoofdhuid traag en voorzichtig. Ik trek een gekke bek naar onze dochter en ze kijkt me aan met haar wat-ben-jij-toch-een-geweldige-mama-blik.

Onze dochter is mijn grootste fan. En ik denk: wie kan me wat? Met dit team ben ik onoverwinnelijk. 

Dit kleine, egoïstische geluk

Dit is het. Mooier wordt het niet. Mooier moet het niet worden. Straks ga ik groentjes snijden en schenkt hij een glaasje wijn uit. Onze dochter zal een heerlijke mustellawolk verspreiden en het uitkirren van plezier. Straks gaan we haar in haar bedje leggen en zal ze in een diepe, gelukzalige slaap wegzinken. Haar tuutje scheef uit haar mondje gezakt.

Blijkbaar is er vanalles aan het gebeuren.. De wereld staat in brand, zeggen ze. Maar laat dit nog even mijn wereld zijn. Dit kleine, egoïstische geluk in dit kleine appartement in deze kleine centrumstad.

Straks ga ik weer naar buiten. Ik ga weer kranten lezen, slimme, confronterende theaterstukken zien en op expo-openingen praten met slimme, confronterende kunstenaars.

Straks, maar nu nog even niet. 

Sarah