Mag mama ook eventjes ziek zijn?

Net toen ik dacht dat ik de winter ook weer overleefd had zonder ziek te zijn, lag ik zondagavond te schudden en te beven in de zetel… De diagnose: griep. En, o ja, nog sinusitis erbij.

Mama is out of office

‘De rest van de week ben je out. Voldoende rusten, Sylvie’, zei de dokter. ‘Ik zal proberen’, kuchte ik. Het kon niet beter uitkomen: net op dit moment is het superdruk op mijn vriend zijn werk, de voorbereidingen worden getroffen om te schilderen in ons huis (lees: de muren worden geschuurd met een nogal luidruchtige machine) en ik heb drie kinderen die geen onderscheid maken tussen een zieke of gezonde mama. O ja, en daarbij komt nog dat ik een drukke job heb die een week on hold moet.

Mama's hoofdje doet pijn, deel 1

Soit, een weekje rust zou me wel moeten lukken, dacht ik. Ik voelde me er alleszins ellendig genoeg voor. Maar in de praktijk bleek dat wel even anders. Had ik je al gezegd dat het superdruk is op mijn vriend zijn werk? Wel, daardoor moet hij ’s morgens heel vroeg vertrekken en komt hij pas ’s avonds laat thuis. Met andere woorden: wie zal er de kindjes klaarmaken en de boterhammekes smeren? Mama zeker? 

‘Ik wil die broek niet aan doen!’ 

‘Mama, veeg je mijn poep af?’ 

‘Rustig meisjes, niet roepen. Mama’s hoofdje doet pijn…’ 

Mama's hoofdje doet pijn, deel 2

Na het langste uur ooit slaagde ik er die ochtend uiteindelijk toch in om iedereen op tijd naar school en naar de crèche te brengen. Half zwetend en half rillend, maar het was gelukt. 

O, mijn bedje: here I come! Maar dat was buiten het luidruchtige schuurmachientje gerekend en de ijverige papa’s die hier en daar nog wat klusjes opknappen in ons huis. Ik wil absoluut niet klagen, want ze doen veel in ons huis, maar de timing kon iets beter. Ik hield dus wijselijk mijn mond, warmde een beetje soep op en zette de lunch klaar voor hen. Hier en daar ondernam ik toch een poging om een slaapje te doen, maar het was niet genoeg om me weer wat beter te voelen.

17 uur: tijd om de kindjes terug op te halen. Even nog een Dafalgan nemen en ik zou er tegenaan moeten kunnen. 

‘Mama, gaan we samen puzzelen?’ 

‘Mama, mag ik met de K3-glitters knutselen?’ 

‘Mama, wat eten we?’ 

‘Rustig meisjes, niet roepen. Mama’s hoofdje doet pijn…’ 

Hier rust een zieke mama

Tegen 20 uur lagen de oudste twee eindelijk in bed en kon ik me ook neervlijen in de zetel met mijn dekentje. Maar na vijf minuten werd kleine Renée wakker en ‘eiste’ (lees: krijste) zachtjes om haar flesje. ‘Niet huilen baby, mama's hoofdje doet pijn…’

Het wordt 21.30 uur en ik besluit ook maar te gaan slapen. Nu ja, slapen met een verstopte neus is nu niet bepaald een succesvolle onderneming te noemen. Maar ik geniet van de momenten dat ik effectief slaap, want de volgende dag begint het allemaal weer opnieuw.

Het is ongelooflijk wat een verschil er is tussen een ziek kind en een zieke mama. Als je kind ziek is, dan doe je alles om het zo comfortabel mogelijk te maken voor je kind, sluip je door het huis, wacht je toch even nog met stofzuigen, breng je een hapje en een drankje… Als een mama ziek is, dan neemt die een Dafalgan, rust ze vijf minuten uit en staat ze daarna weer achter de kookpotten om haar kroost te voeden ’s avonds.

Misschien moet ik de volgende keer mezelf toch maar trakteren op een hotelkamer en aan mijn deur een bordje hangen met daarop ‘Niet storen. Hier rust een zieke mama.’