Mama moet leren loslaten

"Het is zo een schatje", zei de lieve kinderverzorgster over mijn kleine kapoen tegen een gezamenlijke vriendin. "Maar de mama moet nog wat leren om meer los te laten."  Ik? Loslaten?  Hoe komen ze daarbij?

Enkele voorbeelden

Was het misschien omdat ik de eerste drie weken crèche dagelijks eens belde om te vragen hoe het met hem ging en of hij genoeg gegeten had?

Of lag het aan mijn vele mini-inzinkingen in de crèche? Om één of andere reden vloeien de traantjes daar rijkelijk. Toegegeven, dit was voornamelijk toen ik nog borstvoeding gaf en ik niet alleen oververmoeid was maar ook te kampen had met een hormoonhuishouding die serieus overhoop lag. Zo was er die dag dat ik ziek was, oververmoeid eigenlijk, en ik Walter al huilend kwam afzetten. Het gevoel van falen  was overweldigend en verlammend.

Of die keer dat ik ’s ochtends had ontdekt dat zijn billetjes open lagen. Niet een beetje rood, maar echt open, ruw vel. Hartverscheurend om te zien. Ik voelde me zo een slechte mama, want waarom had ik hem ’s nachts niet nog eens extra verschoond? Ik kwam toen binnen in de crèche, gaf hem af en de sluizen gingen open. ‘Hij heeft rode billetjes’ snotterde ik allesbehalve elegant.

Niemand om mee te delen

Dit zijn maar enkele van de talrijke tranen-incidenten in de crèche. Ik kan het echter wel verklaren denk ik. Alle zorgen of emoties die ik opbouw in de nacht en/of de ochtend kan ik niet meteen delen met iemand. Als ik dan in de crèche toekom is de kinderverzorgster de eerste die ik zie en is het de eerste keer dat ik luidop mijn bezorgdheid uitspreek.

Sinds ik dit weet, oefen ik altijd eens luidop thuis en het aantal crèche-huilbuien is aanzienlijk verminderd. Het kan natuurlijk ook zijn dat mijn hormoonhuishouding zich een beetje hersteld heeft.

Een beetje gelijk

Toch weet ik dat men gelijk heeft als men zegt dat ik wat overbezorgd ben en moet leren ‘loslaten’. Dit werd me onlangs pijnlijk duidelijk. Walter had op een zaterdagmiddag koorts, 38,6 °C. Oei. Koorts! Dit was de eerste keer. Zelfs toen hij spuitjes kreeg en ik er letterlijk met de thermometer in de aanslag op aan het wachten was, had hij gen koorts. Ik besloot hem een Perdolan te geven en de koorts ging liggen. Zondagmiddag was die er echter terug, 39,2 °C dit keer. Hop, opnieuw een Perdolan. Maandagochtend (pinkstermaandag) haalde ik een gloeiend bolleke uit bed dat me met slappe oogjes aankeek; 39,8 °C. 

En toen begon ik te denken. ‘Wat zou er zijn? Koorts is toch altijd een teken dat er iets is?’

En toen maakte ik het allemaal nog wat erger en ik begon te googlen. Even later was ik ervan overtuigd dat hij een oorontsteking had met als enige symptoom die koorts. Ocharme dat boeleke.

En wat doe je dan als overbezorgde mama? Juist, je gaat naar spoed.  

De Facebookfout

Daar in de wachtzaal leek het allemaal nog veel ernstiger. ‘Zie me hier nu zitten, om 8 u ’s ochtends op een feestdag met een doodzieke baby. De nood om dit te delen was overweldigend en ik maakte de fout om dit op Facebook te zetten.  De bezorgde reacties stroomden binnen…

Een onderzoek en een bloedprikje later wees uit dat er niets aan de hand was. ‘Waarschijnlijk tandjes’ luidde het verdict.
Inderdaad, ik ben naar spoed gegaan op een feestdag omdat mijn zoontje last had van tandjes. Eens thuis bewees mijn kleine kapoen dit ook door supervrolijk en allesbehalve ziek te zijn.

De bezorgde reacties op mijn Facebookpost bleven echter binnenstromen. Men vroeg zich af of we in het hospitaal moesten blijven en er werd me ‘veel sterkte’ toegewenst. Ik durfde amper zeggen dat het alleen maar om tandjes ging.

Nieuw voornemen

Achteraf besef ik nu dat ik inderdaad overbezorgd gereageerd heb en dat dit niet altijd een juiste reactie is. Maar dit is ook mama-zijn. Af en toe panikeren. Ik ga echter mijn best doen om te leren loslaten, dat overbezorgde achter me te laten en wat relaxter zijn.

Wat niet betekent dat er geen traantjes meer zullen volgen. Want die traantjes zijn er niet alleen uit bezorgdheid, maar ook  (en nog vaker) van puur geluk en ontroering. De crèche is hierbij gewaarschuwd.