Mama pleit: 'Ouders, alsjeblieft, stop met je kinderen te redden!'

  • door Mamabaas

‘“Als je kinderen niet laat vallen, dan leren ze nooit om weer recht te staan”, daar geloof ik heilig in’, zegt Janie Porter in een blog op de  Huffington Post. In haar post houdt ze een pleidooi om kinderen te laten mislukken, te laten vallen, te laten proberen, zodat ze leren doorzetten, leren zichzelf weer oprapen, leren opstaan en weer doorgaan.

Niet bij hele kleine kinderen, niet bij gevaarlijke toestanden, niet bij iedereen. “Weet je, in mijn ervaring, wanneer we mislukking voelen en ervaren, leren we om het uit te zoeken. We leren een betere manier te zoeken. We worden een beetje bescheidener. We groeien, we leren, we hebben meer begrip voor iemand anders. Maar zonder die oorspronkelijke mislukking, had die kettingreactie niet bestaan.”

Let it be

Er valt iets voor te zeggen en echt, ik ondersteun het idee. Maar tegelijk vind ik het ook moeilijk. Niet om hem los te laten in een speeltuin (voor zijn leeftijd), maar vooral in reactie met andere kinderen. Als de oudere kinderen hem fysiek pijn doen, bijvoorbeeld, daar trek ik toch de grens. Maar ook bij meer psychische spelletjes kan ik het (voorlopig?) moeilijk laten: als iemand wordt uitgesloten zonder geldige reden bijvoorbeeld, dan vind ik inclusie aanleren belangrijker dan het ze zelf te laten uitzoeken.

Janie had een gelijkaardig incident met een weliswaar oudere zoon. ‘We waren op een feestje en hij was gemeen tegen de andere kinderen. Ik strafte hem, maar het hielp niet. Toen besloten de andere kinderen dat hij niet meer mocht meedoen. Mijn eerste instinct was om hen te verplichten, maar toen zag ik een kans. De kans om mijn zoon een waardevolle les te leren.

Zichzelf sterker maken

‘Hij probeerde alles: hij volgde hen. Probeerde het bij een ander kind. Vroeg beleefd of hij mocht mee doen. Hij ging nieuw speelgoed halen. Niets werkte. “Nee, we spelen niet met jou, je bent gemeen.” Hij kwam huilend naar me toe gelopen maar ik wist wat ik moest zeggen: “Als je gemeen en onbeleefd bent, dan zullen anderen niet met je willen spelen. Probeer eens vriendelijk te zijn en zie of je dan mag meedoen.” Mijn straffen hadden hem niets geleerd, de harde realiteit van uitsluiting wel. De les was geleerd en ik had er geen werk aan.’

‘Mijn kinderen redden van mislukken is niet mijn werk. Mijn werk is om hen te leren hoe ze kunnen omgaan met teleurstelling, met mislukking en hoe ze zichzelf sterker kunnen maken.’

Helemaal akkoord. In theorie want in de praktijk slaag ik er nog niet geweldig in... Jullie wel? En hoe dan?