Mom shaming of waarom mama's zo vaak commentaar op elkaar hebben

Mom shaming. Het is iets wat waarschijnlijk al jarenlang gebeurt, maar het kind heeft nu ook een naam gekregen. Het is het oordelen, of beter gezegd het véroordelen van keuzes die een moeder maakt in de opvoeding van haar spruitjes.

Behoorlijk veel druk

Naar mijn gevoel geeft het krijgen van kinderen en de onvermijdelijke stroom van keuzemomenten die daarop volgen al een aardige druk op zichzelf. Elke liefhebbende moeder zal haar keuzes, in meerdere of mindere mate, automatisch in twijfel trekken. Het feit dat andere ouders je keuzes ook in twijfel trekken of soms zelfs koelbloedig de grond in boren, maakt die druk des te groter.

Ongevraagde adviezen

Via sociale media, maar ook gewoon in familie- en vriendenkring, wordt kwistig in het rond gestrooid met opmerkingen en goed bedoelde, maar ongevraagde adviezen. Of mooie slagzinnen als 'vroeger deden wij dat zo niet en toen werden ze toch ook groot'. 'Je moet er niet teveel eieren onder leggen hoor'.

Reality check

Dat gezegd zijnde, spreek ik mezelf ook niet helemaal vrij. Meer nog, ik heb mezelf ook schuldig bevonden aan mom shaming.  Voordat ik zelf een kind had: samen slapen met je kind? Dat doe je toch niet! Je kind zal nooit zelfstandig leren zijn. Je relatie zal eronder lijden! Je zal tot het einde der dagen met een kind tussen jullie 2 in liggen. Borstvoeding? Dat is toch niet meer van deze tijd. Waarom borstvoeding geven als je een kant en klare oplossing zo in de winkel kan kopen? Reality check: mijn kind heeft de eerste zes maanden bij in ons bed geslapen, omdat ik borstvoeding gaf, en de volgende 6 maanden na de borstvoeding ook nog op onze kamer in haar bed. Want ik had gelezen dat een WHO (world health organisation) onderzoek had aangetoond dat een baby tot 12 maanden in een eigen bedje op je kamer het risico op wiegendood aanzienlijk verlaagt.

Gratis rondje mom shaming voor iedereen

Bakken kritiek van vrienden en familie hierover natuurlijk. Waarop ik mij enorm aangevallen en onzeker voelde. Hoewel ikzelf dan weer alle moeders (spreekwoordelijk) verketterde die hun kind niet tot aan hun eerste verjaardag op hun kamer lieten slapen (hoe slapen die moeders nog gerust zeg, ze moesten zich...schamen!). Je hoort het, een gratis rondje mom shaming voor iedereen dus.

Er ontstaan kampen

Truth of the matter is, voor elk artikel en elk onderzoek dat je tegenkomt, is er een ander dat het weerlegt. Er ontstaan kampen. De borstvoeders tegen de kunstvoeders. De huismoeders tegen de uithuismoeders. De troosters tegen de laat-maar-huilers en de praters tegen de opvoedkundige tikkers. En die lijst gaat door. De kunst bestaat erin om de keuze te maken die voor jou en je kind, of breder genomen je gezin, juist voelt. Dat je de keuzes die je maakt, maakt uit liefde voor jouw kind(eren).

Welkom in het moederkamp

En ik verzeker je: je zal je nog vaak schuldig maken aan mom shaming, het kruipt erin voor je het  goed en wel beseft. En toch, toch roep ik graag op voor meer verdraagzaamheid en begrip. Om ons bewust te zijn van het feit dat we allemaal ons best doen binnen de kennis en de draagkracht die we hebben. Ik pleit voor 1 kamp. Een kamp waarin we elkaar vrij laten en kunnen steunen. Een moederkamp.  Welkom.