Ons kinderdagverblijf is op zoek naar een mirakel

  • door Gastmama

Ik schrijf dit omdat ik mijn hart eens wil luchten en stiekem hoop dat toch iemand ons nog kan helpen, want wij zijn ten einde raad. Inge en ik hebben samen een kinderdagverblijf in Merelbeke. Wij zijn een klein kinderdagverblijf met een huiselijk sfeer. Mijn collega werkt hier al meer dan 18 jaar. Wij hebben in totaal een 25-tal kindjes, 20 per dag. Mijn avontuur begon hier nog maar pas, in september 2020. Al snel vond ik mijn draai en wist ik zeker dat dit hetgeen was dat ik wou doen voor de rest van mijn carrière. Ik heb altijd graag met kindjes gewerkt en in zo een leuke sfeer; het leek mij een topjob!

In oktober begonnen de eerste problemen. Er was een scheur in de gevel die op zeer korte tijd begon verder te scheuren. Er zijn dan op een korte periode veel vakmannen langs geweest, maar al snel bleek dat de scheur voor instabiliteit zou zorgen. Kort hierna hebben wij dan ook onze opzegbrief gekregen voor de huur. Wij huurden dit pand al meer dan 20 jaar als kinderdagverblijf. Dit was een behoorlijke klap in ons gezicht. Uiteraard begrijpen wij de beslissing van de eigenaars, maar we stonden van de ene dag op de andere op straat met 25 kindjes.

Al snel waren we er aan uit dat we zeker niet wilden opgeven en we besloten nieuwe panden te zoeken om te huren. De tijdsdruk en corona zijn twee factoren die deze zoektocht in ieder geval niet gemakkelijk gemaakt hebben. Naast deze aspecten zaten we dan ook nog eens met het probleem dat de regio om in te zoeken zo klein is. We hadden namelijk beslist dat we wilden vechten voor ónze kindjes en dat we een oplossing zouden zoeken waardoor alle ouders en kindjes mee konden verhuizen. Na verschillende huizen te bezoeken bleek al snel dat er niet veel te huur stond wat groot genoeg was om te dienen als kinderdagverblijf én voldoet aan de regels van Kind & Gezin. Als we dan toch iets gevonden hadden, hadden de meeste al afgehaakt omdat ze geen kinderdagverblijf als huurders wouden.

Klap nummer 2. De tijd begon te dringen en er was geen oplossing.

Na lang babbelen hebben Inge en ik beslist om verder te gaan met onze zoektocht en dat we op zoek gingen naar een huis om te kopen en te verbouwen. Dit maakte de zoektocht er niet gemakkelijker op. De prijzen van de huizen stonden heel hoog en veel huizen werden vaak verkocht via opbod.

Elke keer opnieuw werkten we uit of het mogelijk was om ergens een kinderdagverblijf te beginnen. Per pand veel opzoekingswerk, uren schetsen en rekenen om aan de regels van Kind & Gezin te kunnen voldoen om dan iedere keer de klap in ons gezicht te krijgen dat er een bod boven de onze kwam. Keer op keer hebben wij opnieuw geprobeerd, maar de tijd drong. Binnenkort zou ons contract verlopen. Het einde van Kikin was in zicht. Dit kon toch niet? Na maanden opzoeken hadden we nog steeds niets gevonden … Waarom kon het ons nu niet even meezitten? Wij, die alles voor onze kindjes voor over hebben?

Het was alsof een engel ons gehoord had. Een ouder wist ons te zeggen dat er een huis te koop kwam te staan naast zijn deur. Een bungalow met een grote tuin. IDEAAL! Wij waren al volledig aan het wegdromen. Al onze kindjes en wij gered! We belden de makelaar en gingen onmiddellijk langs. De prijs was een pak hoger dan verwacht, maar we beslisten om het in optie te nemen en te bekijken wat onze mogelijkheden waren financieel. Zowel Inge als ik hebben hier meer dan alleen onze spaarcenten in gestoken. We zijn extra gaan lenen privé om het haalbaar te maken om dit huis te kopen. Want wat kon er nu misgaan met een kinderdagverblijf dat al meer dan 20 jaar bestaat?

Gelukkig was de vorige eigenaar heel vriendelijk en mochten we vroeger beginnen met de verbouwingen. De eigenaar van ons huidige pand liet ons bovendien langer blijven om het andere af te krijgen. EINDELIJK begon alles eens wat mee te zitten.

Maar helaas, te vroeg gejuicht. Zoals bij elke verbouwing zat het wat tegen. Het ene probleem na het andere kwam op ons af; vocht in de muur, de mazoutketel maakte te veel lawaai dus moest vervangen worden, we moesten gasleidingen plaatsen, elektriciteit vernieuwen, … noem maar op. Gelukkig kregen we massa’s steun en hulp van onze ouders en zorgde mijn schat van een collega (én vriendin) voor de extra financiering om de verbouwingen te kunnen laten doorgaan. We halveerden ons loon om alles te kunnen blijven bekostigen. Maar het einde was in zicht dus het was ons allemaal waard, niet? Wij hadden op voorhand al geïnformeerd, maar het leek erop dat onze vergunning geen probleem zou zijn.

De vergunning werd aangevraagd en goedgekeurd door de gemeente en de beroepsperiode ging in. We waren al volop aan het verhuizen want van zodra de beroepsperiode verliep konden we eindelijk alles verhuizen. JOEPIE! Dit weekend, het laatste weekend van de beroepsperiode, kwam de grootste klap van allemaal. En deze hadden we niet zien aankomen. De buren waren allen van in het begin zo medelevend en steunden ons door dik en dun. We probeerden rekening te houden met iedereens wensen aangezien onze tuinen aanpalend liggen. Het was het enige wat nog kon misgaan.

En toch is het gebeurd. Twee van onze naaste buren hebben beroep ingediend via een advocaat. Ons hart brak in stukken en de moed zit heel ver weg. Hoe moeten we nu verder? Een berg schulden voor Inge en mij. Inge heeft drie kinderen en ik heb een dochtertje van tien maanden en een tweede op komst. We hebben alles geriskeerd voor onze 25 kindjes omdat we onze job met zo veel liefde doen. We kunnen toch geen kindjes op straat zetten wetende dat er geen andere opvang is voor hen door het grote tekort?

We hebben alles van onszelf gegeven maar spijtig genoeg was dit niet genoeg. Binnenkort staat we op straat in onze huidige woning en geen nieuwe woning waar we in gaan kunnen. Onze enige hoop is een voorlopige oplossing in de buurt en dan hopen dat we de buren en de deputatie te kunnen overtuigen en dat we snel toch een goedkeuring voor onze vergunning krijgen want de centen zijn meer dan op …

Mocht er iemand ons toch nog kunnen helpen dan horen wij dit graag. Wij gaan voor een laatste keer alles op alles geven in de hoop dat er toch nog een lichtpuntje komt aan het eind van deze lange donkere tunnel.