Vraag/antwoord: "Mijn dochter van zeven krijgt schaamhaar. Is dit normaal?"

“Ik heb gemerkt dat bij mijn dochter van zeven al schaamhaar begint te groeien. Is dit normaal?”

Vraag

We kregen een bezorgde vraag van een moeder. “Ik heb gemerkt dat bij mijn dochter van zeven al schaamhaar begint te groeien. Is dit normaal?” Pediater Tamsyn Barlow licht toe.

 

Antwoord van experte Tamsyn

“Het is toch redelijk vroeg, ja. Kinderen krijgen te vroeg schaamhaar als dat voor de leeftijd van 8 jaar (meisjes) en 9 jaar (jongens) gebeurt. Het gebeurt tien keer zo vaak bij meisjes dan bij jongens. In vaktermen hebben ze dan ‘premature pubarche’. Het hoeft niet enkel om schaamhaar te gaan, deze kinderen kunnen ook al haargroei hebben onder de oksels, een volwassen zweetgeur en acne. Soms vinden ouders ook dat hun kinderen humeurig zijn. Deze symptomen wijzen allemaal op activiteit van mannelijke hormonen.

De oorzaak hiervan ligt in de bijnier die ook in zijn puberteit komt (‘adrenache’). Daardoor begint hij veel meer relatief zwakke mannelijke hormonen te ontwikkelen. Het zichtbare gevolg hiervan is dat schaamhaar begint te groeien.

 

Geen puberteit

Dit wil niet zeggen dat het kind zelf in de puberteit komt, enkel dat het schaamhaar begint te groeien en dat verloopt op zich meestal langzaam. De kinderen ondergaan geen duidelijke groeispurt en hun botleeftijd loopt slechts beperkt voor op de kalenderleeftijd (maximaal één tot anderhalf jaar). Meestal hebben zij geen vergrote penis of clitoris. En het zaadbalvolume neemt niet toe, zoals normaal wél gebeurt tijdens de puberteit.  

De echte puberteit krijgen de kinderen gelukkig op normale leeftijd en ze hebben ook een normale eindlengte.

Wat wel moet gebeuren, is langsgaan bij een huisarts of pediater. Hij/zij volgt nauwgezet de lengte op (elke drie à zes maanden) en laat röntgenfoto’s van de linkerpols maken, zodat kan worden bepaald hoe de botleeftijd (letterlijk: hoe oud de botten zijn) zich verhoudt ten opzichte van de 'kalenderleeftijd' (leeftijd van het kind). 

Vaak zal ook een bloedname gebeuren om andere oorzaken uit te sluiten. Het is op zich een onschuldig verschijnsel maar toch is het noodzakelijk dat je een arts raadpleegt om zeker te zijn dat er geen andere onderliggende medische oorzaak aanwezig is.