Vraag/antwoord: Mijn zoontje valt alleen in mijn armen in slaap. Kan ik hier iets aan veranderen?

Gastmama Melissa heeft een zoontje van 13 maanden oud. Elke avond en voor elk dutje valt haar kindje in haar armen in slaap. Als ze hem gewoon in zijn bedje legt, wil hij maar niet slapen. Ze vroeg zich af of iemand van onze experten haar kon helpen.

Vraag:

‘Ik ben een beetje wanhopig ... Mijn zoontje is nu 13 maand en ik moet hem voor ieder dutje en 's avonds in mijn armen in slaap wiegen. Natuurlijk begint dit echt door te wegen, want hij wordt er niet kleiner op ... Ik heb al een beetje rondgevraagd wat ik moet doen en iedereen zegt me dat ik hem gewoon moet laten wenen. Het probleem is dat ik nogal een volhoudertje heb en ik het ooit één keer heb volgehouden ... maar na een uur heb ik hem toch opgenomen en dan viel hij onmiddellijk in slaap in mijn armen. Ik voel me er zo slecht bij als ik hem in zijn bedje leg en laat wenen. Hij is er natuurlijk al gewoon aan geraakt en ik ben bang dat hij zal denken dat ik hem niet meer graag zie. Hij is elke dag bij mij en is dus zeer aan me gehecht. Wat kan ik doen? Kan ik hier ergens hulp voor vragen? Ik ben bang dat ik dit niet zelf zal kunnen oplossen.’

Het antwoord van experte Lieve Van Weddingen

Beste Melissa,

Ik denk dat er niets is waar zoveel meningen over bestaan als hoe je je baby in slaap kan krijgen. De ene zegt wiegen, de andere zegt laten huilen, nog een andere beweert dat het het best is om de baby in bed te leggen en om de twee minuten terug te komen en de volgende verkiest ernaast te gaan zitten en het handje vast te houden. Er lijken wel duizend manieren te zijn. Ik kan mij voorstellen dat je het dan soms niet meer weet. Mama's komen vaak naar mij en vragen wanhopig: ‘Wat moet ik doen? Wat is het beste?’ Ik vind het persoonlijk ook moeilijk om daarin advies te geven, want: wie ben ik? Maar ik hou ervan om het eenvoudig te maken.

Drie spelers

Er zijn in dit verhaal maar drie spelers: de baby, de mama en de papa. Wat je omgeving wil, doet totaal niet ter zake dus die kan je al uitsluiten. Je baby dan. Baby's weten heel goed wat ze willen. Zij geven mooi aan wat ze nodig hebben en wat het beste is voor hen. Als je kijkt naar hoe een pasgeboren baby aangeeft wanneer hij wil eten en hoeveel: dat is toch fantastisch!?! Maar ze weten nog veel meer. Ze willen graag nabijheid, veiligheid en geborgenheid. Als moeder voelen we ook meestal goed die nood aan en we gaan daarop in. Dat doen we omdat we responsief willen en moeten zijn. Daar groeien kinderen van. Maar al te vaak laten mama's zich beïnvloeden door wat andere mensen vinden van hun manier van aanpakken. Het maakt hen onzeker. De eerste vraag die ik dus heb, is: hoe komt het dat je van inslaaptechniek wilt veranderen? Is dat echt omdat jij er genoeg van hebt, of omdat je commentaar krijgt van anderen? Bij dat laatste zou ik je aanraden om een zin voor jezelf te bedenken om gelijk welke commentaar te parkeren. Dat kan zijn: "Ik weet wat ik doe." of "Dank voor de bezorgdheid maar het lukt wel." of "Voorlopig gaat het prima." Of je telt tot 10 en laat het van je afglijden. En je doet verder zoals je bezig bent. Je kindje vaart er duidelijk wel bij. 

Het kan natuurlijk ook dat je het zelf te zwaar vindt. Dat kan! Is er misschien onlangs iets veranderd? Of ben je zelf moe? Of weegt je kindje echt te veel? Aangezien je tot nu toe gewiegd hebt, lijkt het mij een grote overgang voor jullie beiden om het nu plots totaal anders te doen. Je zou bijvoorbeeld kunnen investeren in een schommelstoel en je kindje zo wiegen? Of je zou hem eerst wat kunnen dragen tot hij echt moe wordt en hem dan in je armen nemen? Of je zou samen in het grote bed kunnen slapen? Ik hoor je al denken: verwen ik hem dan niet? Je geeft je kindje nabijheid, veiligheid, geborgenheid en massa's liefde. Is dat verwennen? Als hij ouder is, kan je meer gaan uitleggen en is het makkelijker om over te stappen op een andere manier. Je kan ook de papa inschakelen en de koek verdelen, dat maakt het minder zwaar.

Laten huilen?

Ik weet dat laten huilen een veel beproefde techniek is en hij werkt ook! Na een aantal dagen zal je kindje alleen in slaap vallen. Onderzoek wijst echter uit dat de meeste kinderen hier niet onder gedijen. Ze vallen van uitputting in slaap (verre van veilig en geborgen), de stressniveaus in hun bloed zijn ongezond hoog (ongezond) en emotioneel doet het hen ook geen deugd (geen rust). Vroeger werd dit vaak toegepast maar meer en meer komen artsen hierop terug. Je zal zeker ook van mensen horen dat zij dat met hun kinderen gedaan hebben en dat er écht niks mis is met hun kinderen. De effecten van "laten huilen" moeten we echter op veel langere termijn bekijken. Vroeger werden kinderen in kelders opgesloten, geslagen en zonder eten naar bed gestuurd. Ook die methodes leken allemaal te werken. Nu weten we dat dat methodes zijn die kinderen in meer of mindere mate emotioneel of fysiek schaden.

Je kan er grosso modo vanuit gaan dat methodes waarin je veel liefde, gerichte aandacht en verbinding geeft, kinderen laten ontplooien en goed zijn voor hen. Methodes die ijveren voor afstand nemen en harder optreden, verbreken de verbinding met je kindje, maken kinderen onzeker en zijn slecht voor de hechting en hun emotioneel welzijn. Om jouw ingeslagen weg van nabijheid en verbinding te blijven volgen, is het nodig en belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Voldoende slaap, steun van de partner en af en toe wat tijd voor jezelf kunnen hierbij wonderen doen. 

Baby's zijn niet zo lang baby's en niets duurt voor altijd. Voor je het weet, wil hij niet meer gewiegd worden en zal hij zélf aangeven dat het tijd is voor iets anders. Ja, dat gebeurt echt op een bepaald moment. ;) Durf hierop te vertrouwen zoals je dat vanaf het begin gedaan hebt. Op een dag ga je verlangen naar de baby die in je armen in slaap viel… 

Ik wens je, letterlijk en figuurlijk, veel draagkracht en geduld.

Misschien nog wat leestips hierover om je moed en vertrouwen te geven?

  •  Waarom liefde zo belangrijk is: hoe de liefde voor je baby zijn hersenen vormt (Sue Gerhardt)
  •  Baby's (Desmond Morris)
  •  Ouderschap vanuit je hart (Lida van Ruijen-Bank)
  •  Baby's weten wat ze willen (Aletha Solter)