Vriendinnen mét kinderen en vriendinnen zonder...

  • door Gastmama

Ik heb vriendinnen mét en vriendinnen zonder kinderen. Een clubje gemengd. Het werkt, meestal.  We hebben dikke fun samen, lachen, gaan uit eten of gezellig naar de sauna, we babbelen over vanalles, knappe mannen, vrouwendingen… Maar toch betrap ik me er op dat ik vaak woorden inslik, om niet te kwetsen. Want ik weet dat het gevoelig ligt, praten over je kinderen, je gezin, je man… in gemengd gezelschap. 

Met en zonder

Vriendinnen mét en vriendinnen zonder kinderen. Je wilt het gezellig houden, er niet insmeren dat jij hebt waar sommigen zo fel naar verlangen.

Toch wil ik soms roepen: “Het spijt me. Sorry dat ik gelukkig ben. Maar mag het, alsjeblief?”  Ik weet dat ze het niet altijd gemakkelijk hebben, maar soms heb ik genoeg van jaloerse blikken, van cynisch gepeperde opmerkingen van vriendinnen zonder. Ik mag niet klagen, want ik heb toch alles? Met een man, een huis en een bende kinderen, vervalt je recht tot zeuren. Dus hou er nu maar over op. 

Heerlijk onbezorgd leventje?

En ja, stiekem ben ik ook jaloers op hún – in mijn ogen - gemakkelijke leventje. Enkel rekening houden met jezelf, ik kan het me bijna niet meer voorstellen hoe het was.

’s Avonds thuiskomen in een huis dat nog net zo ligt zoals ik het ’s ochtends hebt achtergelaten.

Mijn schoenen uitsmijten in de gang en onbezorgd in de zetel ploffen. Een glas wijn in de ene, een zak chips in de andere hand. Mijn huis betreden zonder te struikelen over boekentassen die uitpuilen van ongemaakt huiswerk. Geen opgedroogde broodresten en openstaande speculoospastapotten op de keukentafel van een ontbijt waarvan je tijdens de ochtendspits geen tijd had om het op te ruimen. Overdag bedenken wat ik ‘s avonds eens ga doen: joggen, fietsen of naar die kaskraker in de cinema? Na het werk onverwacht losgehen tijdens een te gekke afterwork party. Op een regenachtige zondag lekker uitkateren en het huis enkel verlaten om in pyjamabroek een bak friet te halen...

Het heerlijk onbezorgde leventje waarin jezelf centraal staat. Zalig!

Dat de eenzaamheid vaak om de hoek loert, vergeet ik voor de gemakkelijkheid even. 

Gras aan de overkant

Maar natuurlijk hebben ze gelijk. Ik ben een zondagskind. Ik hoor niet te klagen. Het leven met mijn gezinnetje wil ik voor geen geld van de wereld ruilen met een kinderloos bestaan. Maar soms, zo af en toe eens alleen op de wereld zijn, met niets of niemand rekening moeten houden en helemaal je eigen ding kunnen doen. Aanlokkelijk is het wel.

Dat frisgroene gras aan de overkant, terwijl het gras onder onze voeten ook een mooie kleur heeft. We zien het alleen niet altijd, omdat we er op staan.

Fran V.