Wat als dat tweede kindje sneller komt dan verwacht?

Na de bevalling van mijn eerste dochter Marthe nam ik de minipil. Op aanraden van de gynaecoloog –  niet dat ik, met een baby in huis, stond te springen om het wekelijkse gemiddelde seks naar boven te halen, maar je weet nooit. 

Negatieve test

Na de minipil wilde ik even stoppen met anticonceptie tot ik weer mijn maandstonden kreeg. Ik wachtte en wachtte en wachtte … Hmm, toch maar even een zwangerschapstest halen. Negatief. Ach ja, die hormonen zullen nog wat in de war zijn. Mijn vriend en ik vertrokken op reis met baby Marthe – ze was toen vijf maanden. Ook op reis geen maandstonden (wat op dat moment wel even mooi was meegenomen). 

Maar even later: 10 weken zwanger!

Na de vakantie besloot ik nogmaals een zwangerschapstest te doen. Positief. Van die ene keer?! Ik maakte een afspraak bij de gynaecoloog: ik bleek zo’n tien weken zwanger te zijn. Ik moet toegeven, de eerste dag verkeerden we in shock. Het leeftijdsverschil tussen Marthe en baby nummer 2 zou maar 13 maanden zijn! Even praktisch denken … We hadden twee babybedjes nodig, twee autostoeltjes, een extra plaatsje in de crèche en nog zo veel meer.

24 uur hadden we nodig om het nieuws te verteren, maar dan waren we er weer helemaal klaar voor. Dit zou leuk worden! We vertelden het nieuws aan familie en vrienden. Vooral enkele familieleden hadden een diplomatisch antwoord klaar: “Ze zullen veel aan elkaar hebben doordat ze niet veel verschillen in leeftijd”. Maar stuk voor stuk ook blije reacties natuurllijk. 

Hoera steunkousen!

Mijn zwangerschap verliep wel lastiger dan de droomzwangerschap van Marthe. Ik had last van spataders in mijn benen. Hallo daar, heerlijk stijlvolle en supercoole steunkousen! Gelukkig was ik op mijn ‘zwangerst’ tijdens de winter en het voorjaar.

Ook ons tweede kindje zou een dochter worden. Twee dochters. Mijn vriend en ik moesten wennen aan de gedachte, maar twee meisjes die papa kunnen verwennen en die hem in de bloemetjes zetten … Wat meer kan een vader zich wensen?

Twee vrienden

'We zullen je opnieuw inleiden, hé. Je bent nu al zes dagen voorbij de uitgerekende datum en ik zie dat je er ongeduldig bij loopt.' Tja, vind je het vreemd? Ik wilde onze dochter zien! 

In het ziekenhuis werden mijn vliezen gebroken om de weeën op te wekken, maar die kwamen heel traag op gang. Plan B dan maar: één of ander goedje mijn lijf injagen. Dat hielp. Een beetje te goed, zodat ik al snel weer de hulp inriep van mijn goede vriend ‘epidurale’. Maar die had deze keer zijn boezemvriend ‘het lavement’ meegebracht ... Een aparte ervaring, moet ik toegeven. De epidurale verdoving miste zijn effect niet, maar daardoor vielen mijn weeën opnieuw stil. 

Klus snel geklaard

Het was een constant zoeken naar een evenwicht tussen weeën en epidurale, maar na een tijdje voelde ik de nood om te persen. De vroedvrouw controleerde en bevestigde dat de baby eraan kwam. Nog nooit heb ik een gynaecoloog zo snel de kamer zien binnenlopen. Schoenen uit, schort en handschoenen aan in ijltempo. Amper vijf minuten later was ze er: Anna. De hele klus geklaard in vier uur. Een tweede komt echt sneller dan een eerste. De emoties? Die blijven even intens.