Wat als ochtendmisselijkheid je leven zuur maakt? Letterlijk?

Zwangerschap is geen ziekte. Tenminste, zo luidt het in de volksmond. Maar toen ik na goed zeven weken zwangerschap zelf net wist van ‘yes, het is zover’, volgde de ontnuchtering verbazend snel.

Spaghetti? Het idee alleen al!

Ik wilde er zelf niet aan toegeven en dacht: ‘Dit is van voorbijgaande aard, het zal die ochtendmisselijkheid zijn.’ Maar toen wilde mijn volledige ‘binnenmens’ zich letterlijk bij elke beweging, van ’s morgens tot ’s avonds, een weg naar buiten wurmen en kwam ik al snel in een misselijkheidshel terecht. Niets kon ik doen. Liggen ja, maar ook dat was niet gemakkelijk. Eten al zeker niet, water hield ik geen 3 seconden binnen. Elke beweging was een strijd. 

En mijn lief maar koken. Groenten alleen: nee. Spaghetti misschien? Pens met appelmoes: het idee alleen al. Nog maar eens iets proberen: pizza? Ha ja, dat lukt precies… Of toch niet...

Nee, ik heb geen depressie... Ik ben zwanger...

Het was niet aangenaam. Het was in de verste verte niet wat ik verwacht of gehoopt had. En het bleef maar duren. De gynaecoloog stelde me gerust door te zeggen dat het kwam door hoge concentraties zwangerschapshormonen. En dat het voor mij lastig was maar dat de baby ontzettend gezond zou zijn. Maar na weken overgeven hoorde ik dat zelfs niet meer.

Ik had geen kracht, kon niet gaan werken en moest mijn collega’s in de steek laten. Iedereen werd ongerust, maar ik was nog maar negen weken ver en mijn vriend en ik wilden het nog niet vertellen. Toen mijn mama zich luidop afvroeg of ik wel gelukkig was met mijn lief en begon te spreken over verhuizen en toen mijn schoonouders dachten dat ik een maagzweer had, zijn we wel gezwicht. Nee, we gingen niet uit elkaar, ik had geen depressie: we waren zwanger! Traantjes alom natuurlijk (en bij mij was er nog wat van dat ander lichaamsvocht bij ook.) Sorry voor de details... :-)

(voor de volledigheid: na 18 weken zwangerschap stabiliseerde de misselijkheid en vanaf week 22 was ik weer mezelf, met een buikje dan toch. Bij de tweede zwangerschap was ik er pas na week 26 vanaf.)