De meldingen van de bloemenwinkel lopen binnen: ‘Je boeket is geleverd’. Het is intussen een jaar geleden dat ik mijn zotste dag ooit als geboortefotograaf meemaakte. De bloemetjes om eerste verjaardagen te vieren, vliegen dus in viervoud de deur uit. Even terug in de tijd.
Het waren best al onrustige dagen geweest, want ik stond vijfdubbel van wacht. Overdag valt dat best mee, maar op het moment dat je in je bed kruipt, sluipt er tegelijkertijd ook wel wat stress mee onder de lakens. Wat als ze allemaal tegelijkertijd vannacht … Om daarna direct weer te beseffen dat het altijd weer goedkomt. Baby’s wachten altijd op elkaar om geboren te worden.
Tot een jaar geleden dus … Banaler kon een avond niet verlopen: eten maken, opruimen en de afwas doen. Tot er nieuws kwam: mama nummer één was net op controle geweest. Morgenochtend werd ze opnieuw in het ziekenhuis van Aalst verwacht, want door complicaties moest haar baby sneller dan voorzien komen.
Een half uur later volgde het bericht van mama nummer twee. De buikpijn die er al enkele dagen was, ging over naar weeën. Waardoor Wilrijk ook op de planning van de komende dagen kwam te staan.
Mama nummer drie ging vandaag op controle, in het ziekenhuis van Asse. Alles zag er fantastisch uit, alleen was die 5cm ontsluiting wel schrikken. Het advies van de gynaecoloog: ga naar huis, pak je spullen en zorg voor opvang voor je kindje. Als de weeën starten, kan het snel gaan.
En zo ging ik de nacht in. Is er eigenlijk een limiet van hoe hard adrenaline kan pieken? Anders was ik die zonder veel moeite aan het bereiken. Er was maar één boodschap: in bed kruipen, zo snel mogelijk slapen (no way dat dat lukt op zo’n moment) en hopen dat alles goedkwam. Zonder een idee te hebben wie er als eerste ging bevallen. Durf jij een gok te doen?
Ik kan je wel al één ding verklappen, van slapen kwam er die nacht niet veel in huis. Mama nummer drie vertrok nog voor middernacht naar Asse, de weeën waren begonnen. Een kwartier later zat ook ik al in mijn auto. En ik mocht een droombevalling bijwonen. Zo snel dat de anesthesist er niet op tijd geraakte.
Het was nog vroeg in de ochtend als de telefoon alweer ging. En mijn hart sloeg een slagje over als ik de naam op het scherm zag. Mama nummer vier, waar de vliezen net waren gebroken. Er kwam dus en vierde bevalling aan, in Knokke. Dit redde ik niet meer alleen, dus schoot Mona ter hulp om in mijn plaats naar de badstad te rijden. Ook Cynthia stond klaar om me te vervangen in Wilrijk als het nodig zou zijn. En daardoor had ik voor de allereerste keer ooit een back-up nodig. Goud zijn ze waard.
Zelf vertrok ik naar Aalst, met spanning die al iets aan het zakken was. Het was nog vroeg in de middag als de tweede baby van de dag geboren werd. Het was gegund om snelle en mooie bevallingen mee te maken. Eéntje met een gouden randje deze keer, want de partner van de mama is een vriendin van me.
In Knokke ging het intussen langzaam. Ik had er al mijn kaarten op een supersnelle bevalling gezet, maar het kindje nam al de tijd die hij nodig heeft. En zo mag het natuurlijk ook. Mona bleef een hele dag en nacht in het ziekenhuis voor baby nummer drie geboren werd. Zei ik al dat ze goud waard is?
Zelf kon ik nog even gaan slapen, want de laatste baby uit het rijtje moest nog geboren worden. De weeën kwamen en gingen weer liggen en voor een mama is dat natuurlijk allesbehalve leuk, maar zelf was ik wel dankbaar voor wat uurtjes slaap. Het was alweer nacht als ik uiteindelijk mocht vertrekken, we zagen de zon opkomen in het verloskwartier van Wilrijk en iets later mochten we een meisje geboren zien worden.
En nu zijn we dus een jaar later en ik zie de cakesmash-foto’s langskomen op Instagram. Mijn telefoon ligt naast me, want ook nu komen er binnenkort twee baby’s aan. Maar vier tegelijk, dat mag een uniek verhaal blijven.
