7847fi.jpg

Ik werd geconfronteerd met misbruik in mijn gezin

22/12/2021
Mamabaas
Door Mamabaas

Het is me heel lang niet gelukt om mijn verhaal te kunnen neerpennen. Het verhaal vertellen of neerschrijven wil telkens zeggen dat het weer waarheid wordt. Loslaten doe je nooit, het naar achter proberen te zetten wel. Maar het is wel aan me blijven knagen, om ooit de kracht te vinden om het neer te schrijven. En dat is nu.

Twee jaar geleden ontdekte ik dat mijn man een gameverslaving heeft. Dat hij enorm veel gamede, wist ik wel. Dat het problematisch begon te worden ook. Hij herpakte zich dan soms, maar ging hoe langer hoe meer uren achter zijn pc doorbrengen. 

Porno boven gezin

Hij keek niet om naar zijn gezin. Ook niet naar zijn werk, zo bleek achteraf. Door omstandigheden moet hij zich financieel nooit zorgen maken. Naast die gameverslaving, bleek hij ook uren bezig te zijn met porno kijken. Hij raakte mij nooit aan. Ik had er mij bij neergelegd. Ik ging ervan uit dat hij gewoon een laag libido had.

Dat elke man porno kijkt, daar maak ik me geen illusies over. Er is op zich ook niet zo veel mis mee. Maar we gingen nooit samen slapen, hij kwam ‘s ochtends nooit aan de ontbijttafel, bleef in het weekend enorm lang in bed liggen. Op zijn tablet en pc kon ik uiteindelijk zien waarvoor dat geweest was: zijn gezin moest wijken voor porno.  

Toen stortte mijn wereld in

Rond diezelfde tijd kwam er door bepaalde gebeurtenissen een ernstig vermoeden van misbruik bij de kinderen. Mijn dochtertje had sinds haar twee jaar terugkerende angststoornissen waarvoor ze in behandeling was. Ze had ook nachtmerries en heel regelmatig buikpijn. Ik merkte soms ook plekken in haar bedje op. Mijn zoontje heeft sinds zijn een jaar darmproblemen. Ik had de link bij beiden nooit eerder gelegd.

Mijn wereld stortte in. Ik heb alle mogelijke instanties aangesproken, alle juridische wegen bewandeld, maar zonder staalhard bewijs sta je nergens. En dan nog. Ook van het feit dat hun vader een verslaafde is, maakt het gerecht geen probleem.

Scheiden doet lijden

Wij waren geen marginaal gezin. Wij zagen er perfect normaal uit. En dat maakt het zo moeilijk om te geloven en te vatten. Ook soms voor mezelf nog. Het gebeurt jammer genoeg meer dan iedereen denkt. En niet alleen gezinnen die het ogenschijnlijk wat moeilijker hebben.  

Ik moet mijn twee kleine kinderen in co-ouderschap afgeven aan hun vader. Scheiden doet lijden zeggen ze. Dat is ook zo. Niemand heeft zijn kinderen op de wereld gezet om ze dan een tijd van hun leven te moeten missen. Maar je kind afzetten en niet het gevoel kunnen hebben dat het op die plek veilig is, is slopend.

Zowel zij als ik krijgen fantastische begeleiding, ik heb een enorme behulpzame vriendenkring klaar staan die me er telkens doorheen krijgt.

Weerbaar

Als ze bij mij zijn geniet ik 300 % van hen. Meer dan ik vroeger zou gedaan hebben. Het is zo mooi om hen te zien opgroeien. 

Mijn dochtertje heeft al enorme inzichten.  Maar soms is ze nog heel goedgelovig. Die kinderlijke naïviteit zou hun mooiste tijd moeten zijn. Maar ergens kijk ik zo uit naar de dag dat ze op hun eigen benen staan. Dat ze niet meer manipuleerbaar zijn. Dat ze weerbaar en sterk zijn. 

 

Een mama van twee schatten