8 signalen waaraan ik merk dat mijn dochter hoogsensitief is

Mijn oudste dochter is nu 7 en ik zou niet trotser kunnen zijn op haar. Ze is complex maar lief, doet altijd zo hard haar best en heeft een piepklein hartje als het erop aankomt. En ze is hoogsensitief.

Zwaar om veel te voelen, maar ook positief

Ik ben zelf ook hoogsensitief. Dat is compleet oké, ik voel mij niet anders dan anderen. Of juist wel, maar ik beschouw het niet als iets negatiefs. Integendeel, het soms meer voelen van de dingen beschouw ik steeds meer als een kwaliteit; mijn buikgevoel zal me nooit iets fouts vertellen.

Maar is het soms zwaar om veel te voelen? Yep. Dat hoef ik andere HSP’ers niet uit te leggen. Het is wat het is: ik heb die filter niet in mijn hersenen en dus komt alles rechtstreeks binnen. Dat vergt best wat werk op persoonlijk vlak; ik heb al serieus moeten leren communiceren met mezelf en moet heel erg waken dat ik de grenzen van mijn lichaam respecteer. Met het ouder worden lukt dat beter, al blijft het een zoektocht.

Sinds een jaar of twee heb ik door dat mijn oudste ook hoogsensitief is. En ineens viel de puzzel in elkaar. Ineens kon ik haar soms ‘irrationele’ gedrag een plaats geven, haar onmacht om gevoelens onder woorden te brengen… Waaraan ik merk dat ze hoogsensitief is? 

8 signalen waaraan ik merk dat mijn dochter hoogsensitief is

  1. Soms is ze echt een bommetje. Ik kan het echt niet anders verwoorden. Na een schooldag waar er van alles is fout gelopen kan ze ontploffen bij het minste. Zegt kleine zus iets verkeerds, dan roept ze als een gorilla. Ze grijpt dan naar haar hoofd en is amper in te houden. Ik zie haar echt flippen, krampachtig zoeken naar een manier om die immense frustratie te kunnen plaatsen.
  2. Elk kind heeft een uitlaatklep nodig, maar voor haar is dat echt soms een redding. Weet ze met zichzelf geen blijf, dan gaat ze effe basketten. Het is soms veel voor haar, en zij is soms veel (zoals ik ook soms ‘veel’ ben).
  3. Verdriet is soms onoverkomelijk groot. Ik begrijp soms zelf niet hoe ze zo intens droevig kan zijn over iets heel kleins, maar vanuit haar perspectief snap ik het dan weer wel heel goed: verloopt iets niet zoals zij het in haar hoofd had, dan kan dat gewoon een oprechte teleurstelling veroorzaken… Het kost haar tijd om erover te geraken. 
  4. Ze kan ongelooflijk intens genieten van iets… Ik vroeg haar onlangs, toen ze heel erg droevig was, wat haar zou kunnen blij maken. ‘Met ons allemaal rond een kampvuurtje zitten, mama.’ Snif. Als ze blij is, is ze soms extatisch blij. Oprecht blij.
  5. Het duurt eventjes vooraleer ze iemand in vertrouwen neemt, maar eens dat vertrouwen er is, zit je in haar kleine hartje en word je echt graag gezien. Ze zal ook altijd een knuffel extra nodig hebben, een klein gebaar om te weten dat ze oké bezig is (zoals in de klas). Feedback, positieve that is, is goud waard. Voor elk kind trouwens, dat merk ik ook bij mijn jongste. Alleen is die veel onafhankelijker en zelfzekerder uit zichzelf :-).
  6. Veranderingen zijn niet eenvoudig te verteren. Haar juf ging vorig jaar midden in het jaar op pensioen en dat veroorzaakte toch een kleine emotionele aardbeving. Haar punten waren ineens heel wisselvallig, net zoals haar humeur. Ze heeft zich uiteindelijk volledig hersteld, maar ze had wel tijd nodig om over die verandering te geraken.
  7. Straffen werkt niet voor haar. Heeft het nooit gedaan… Roepen op haar is al zeker not done, want dan begint ze ofwel te flippen (want: er wordt haar onrecht aangedaan) ofwel kruipt ze in haar schulp. Lawaai, luide dingen, dat maakt haar bang. Wil ik iets ombuigen, dan moet ik met haar in gesprek gaan. Maar soms gaat ze erover en word ik, euh, laaiend. Dan is het enige wat je nog kunt doen effe apart gaan afkoelen.
  8. Ze reageert ongelooflijk fel op externe prikkels en vibes. We kwamen deze vakantie aan op onze vakantiebestemming en dat viel, euh, een beetje tegen. Het huis was oud en rook erg muf. Nog voor iemand van ons al iets had gezegd was zij al aan het huilen, helemaal overstuur. 'Ik wil hier niet blijven! Dat is hier een raar huis!' Slik.

Ze heeft heel erg nood aan een veilige cocon. Een luisterend en geduldig oor.

Ik merk dat, als ik zelf rustig blijf bij een uitbarsting, ze sneller kalmeert. Ik moet haar durven laten uitrazen en nadien troosten. Het moet er gewoon uit. 

Intens is dat zeker. En soms heel erg moeilijk als je zelf moe bent of een zware dag hebt gehad. Soms haalt dat mezelf naar beneden, dat geef ik eerlijk toe. Op het moment zelf heb ik dat meestal nog niet door, maar een dag later voel ik dat mijn energiepeil soms serieus naar beneden is gekelderd na een heavy dagje.

Toch zou ik het niet anders willen, want ze is zo ongelooflijk mooi, die dochter van mij.

Ze leert me, indirect, veel over mezelf en ze doet me beseffen dat niet alles voor iedereen vanzelfsprekend is. Ze leert me nog meer communiceren en verwoorden wat er gevoeld wordt. En ze toont elke dag dat er veel màg gevoeld worden. Ze maakt van mij een betere moeder.