Voor altijd

We hebben een vast ritueeltje bij het slapengaan, mijn dochter en ik. Als ze, na een verhaaltje, in haar bed ligt onder de dekentjes, vraag ik: ‘Wie is mijn grote schat?’En dan antwoordt ze, meestal, overtuigd: ‘ikke!’ Maar soms krijg ik een ander antwoord ...

Soms, als het verhaaltje te kort is (naar haar zin) of het uur waarop ik ze in bed probeer te krijgen te vroeg, krijg ik geen antwoord. Dan is ze koppig. En een beetje boos.

Maar af en toe komt er iets anders uit. Zoals vandaag.

 

‘Weet je mama, jij bent mijn grote vriendin’, vertelt ze. ‘Voor altijd he mama.’

‘Zelfs als jij dood bent. Of ik dood ben. Of de planeten.’

‘Voor altijd.’, herhaalt ze nog eens. ‘Dat is heel erg lang hoor.'

 

Ik slik. En geef haar een dikke knuffel.

Voor altijd inderdaad.