Er was eens … een tijd waarin ik de jongste werkneemster was in het bedrijf waar ik toen werkte. Een jonge vrouw, helemaal klaar om de wereld te veranderen en te veroveren. Kinderen waren nog een ver-van-mijn-bedshow en ik had geen idee wat het was om een werkende mama te zijn. Nochtans heb ik in die jaren met heel wat mama’s samengewerkt. Maar eerlijk gezegd gingen mijn ogen pas open toen ik zelf mama werd: toen pas besefte ik dat ik al die tijd geen idee had gehad …
Aan de schoolpoort: ‘Ooooh, je werkt niet deze vakantie? Echt de hele vakantie niet? En vanaf september slechts halftijds?’ Eh, het is te zeggen... Ik doe mijn huishouden en voed mijn kinderen op. Dat op zich is al een fulltime job. Daarbij hebben wij geen hulp. We hebben geen grootouders of iemand die zegt: ‘We nemen het even van je over.’
De periode na de bevalling is voor veel mama's een verwarrende tijd, waarin je geconfronteerd wordt met heel wat veranderingen en emoties. Je hoeft je absoluut niet alleen te voelen, want veel mama's ondervinden net hetzelfde als jij. Daarom verzamelde Lieve Van Weddingen vragen die haar dagdagelijks gesteld worden door kersverse mama's.
Ik wil nog een kind, mijn man niet. We hebben samen al drie kinderen dus onze kinderwens is al (deels) vervuld. Alleen blijkt de mijne groter te zijn dan de zijne. Over het krijgen van een kind kan je bijna geen compromis sluiten. Je moet er allebei achter staan, vind ik. Dat is wat onze huidige situatie zo moeilijk maakt. Nog eens zwanger worden zou mij zo gelukkig maken, maar het zou hem net ongelukkig maken.
De televisie maakt integraal deel uit van de meeste huishoudens. Als ouder is het soms een zegen en een vloek in één. Een zegen wanneer je dat uurtje rust wil, maar een vloek als je nadenkt over de langetermijngevolgen van dat schermgebruik. Hanan Challouki, succesvol businesswoman en auteur van Imposter Moeder, vertelt over haar worsteling met de integratie van die schermtijd in haar opvoeding.
Soms vraag ik mij af wat er nu eigenlijk ‘verkeerd’ loopt met ons, volwassenen. En wanneer dat nu eigenlijk precies gebeurt. Want als ik mijn kleine ukjes bekijk, dan lijken dat wel überwezentjes in vergelijking met mezelf.
Hoe zelfzeker en rustig ik was tijdens de zwangerschap van mijn eerste kind, zo onzeker en alleen voelde ik me na de bevalling. Wat ben ik blij dat ik eindelijk zie hoe de dingen in elkaar zitten ... En dat het niet altijd zo perfect hoeft te zijn.
Ons meisje is intussen bijna tien maanden oud. Al bij al durf ik van mezelf te zeggen dat ik geen slechte moeder ben. Als ik echter kijk naar de algemene richtlijnen die worden meegegeven aan jonge ouders, zou ik het tegendeel moeten beweren. En dat om volgende redenen:
Hoogsensitiviteit is een kracht die ervoor zorgt dat iemand anderen heel goed kan aanvoelen en zich sterk kan inleven in anderen. Een extra paar ‘voelsprieten’, als het ware. Maar hoe komt het nu dat hoogsensitieve mensen alles zo intens meemaken?
