Als je gevoelig bent aan een teveel aan prikkels

  • door Mama

Prikkels. Een vaag begrip en niemand staat er echt bij stil, tot wanneer je te veel prikkels opmerkt. En dus “overprikkeld” wordt. Met andere woorden, er komen te veel zaken binnen vanuit je omgeving, en je brein slaat daar op een bepaald moment tilt van. Voor de ene zijn die “te veel” prikkels misschien een rockconcert met duizenden toeschouwers, bij de andere gaat het om een niet opgeruimd huis en een druk spelende kleuter met wat nog muziek op de achtergrond. De drempel is verschillend, het gevoel is hetzelfde.

Oké, een beetje kort door de bocht misschien. Maar mijn punt is denk ik wel duidelijk. Raad eens tot welke groep ik mezelf reken? Een tip, rockconcerten maken sowieso niet echt vaak een deel uit van mijn omgeving ;-).

Vrij recent ontdekte ik een aantal boeken rond hoogsensitiviteit. En hoewel ik die term een beetje beladen vind (ik denk dat het door veel mensen geïnterpreteerd wordt als een soort van idiote overgevoeligheid waar je zelf verantwoordelijk voor bent), was dat voor mij wel een beetje een openbaring.

Over de term kan je discussiëren (maar zolang het kind maar een naam heeft, denk ik dan), maar het concept is voor mij wel heel tastbaar. Sommige boeken die ik lees over hoogsensitiviteit en in het bijzonder over de combinatie van opvoeden en hoogsensitiviteit, lijken gewoon puur over mezelf te gaan.

Dan blijkt dat ik toch niet de enige ben die soms gewoon dichtklapt op familiefeestjes omdat er simpelweg te veel info binnenkomt (los van hoe aangenaam of onaangenaam die prikkels dan wel niet zijn). Dan blijkt dat ik toch niet de enige ben echt geregeld (en dan bedoel ik minstens dagelijks) gewoon een moment van absolute stilte nodig heeft om te vermijden dat mijn brein bij wijze van spreken ontploft. Dan blijkt dat ik niet de enige ben die soms een hoofdtelefoon met noise cancelling opzet om even niks (of toch veel minder) van lawaai uit mijn omgeving binnen te krijgen. En dan blijkt dat ik toch niet de enige ben die ongemakkelijk kan worden zodra ook maar één iemand in een gezelschap negativiteit uitstraalt, ook al ben ik de enige die dat opmerkt.

Een echte expert over het onderwerp ben ik zeker (nog) niet, maar het is wel iets waar ik me zeker verder in ga verdiepen. Want ik merk intussen wel dat, als ik het aantal prikkels uit mijn omgeving kan verminderen, ik beter functioneer. Dan heb ik wat meer geduld met mijn (nochtans heel lieve en flinke, meestal) dochter. Dan heb ik meer energie om iets te doen wat ik graag doe. Dan heb ik nog de fut om een gezonde maaltijd klaar te maken en op te eten. Kortom: dan gaat het beter met mij.

Zijn er mensen die dat herkennen of hier ervaring mee hebben? Tips zijn altijd welkom!

 

Deze tekst verscheen eerder hier.