Is er wel plaats voor al die voelsprieten in ons huis?

De combo hooggevoelige moeder met hooggevoelig kind heeft een schaduwzijde. Want die voelsprieten zijn niet altijd een geschenk. Er is maar weinig privacy in een huis waar moeder en kind elkaars gemoedstoestand feilloos aanvoelen. Soms wil ik me gewoon even slecht voelen zonder dat mijn meisje dat aanvoelt, er naar vraagt of het mee draagt.

En ik weet dat zij er ook zo over denkt. Soms wil ze gewoon even boos op me zijn zonder dat ze er over wil praten. Maar ik merk het en spreek haar er over aan. Een ware evenwichtsoefening.

Horen, zien en zwijgen. Tot de ander zelf aangeeft er over te willen praten.

Dat werd de inspiratiebron van een stukje poëzie.

Huis zonder deuren

Soms weet ik het niet.
We horen zonder luisteren,
door een ruis van vermoeidheid en ongeduld
Soms zie ik je niet.

We roepen en tieren,
deuren slaan toe.
We huilen en gieren,
uit ongemak en niet weten hoe,

Dan weet ik het niet
en kijken we samen naar een lege poel.
Jouw reflectie confronterend de mijne.
Wat moet ik met mezelf?

Niets voor ons eigen,
want ik voel wat jij voelt,
en jij voelt wat ik voel.
Nog voor we het willen weten of delen.

Is er wel plaats?
Voor al die voelsprieten in ons huis.
Mijn storm ongewenst de jouwe,
ongewild eerlijk en rauw.

In dit huis zonder deuren.
Waar de stroom ongevraagd helder is.
Zoeken we naar een anker,
dat we niet moeten delen.

Met vallen en opstaan.
Zodat we kunnen kiezen;
een rots of een twijgje,
in de rivier van de ander.

 

Deze blog verscheen eerder op PorcupineMilestones.