Vroeger werd het met de paplepel ingegoten: het is onbeleefd om je bord niet leeg te eten. En dus heb je het als welopgevoede mama moeilijk met het weggooien van eten. En als de kindjes het niet zelf opeten, dan doet jij dat toch gewoon? Zelfs al heb je eigenlijk al meer dan genoeg en is er al lang geen sprake meer van ‘honger’.
We zijn net uit de 'ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee' fase. We hebben een aantal maanden kunnen genieten van een, min of meer, goed luisterende grote broer. En nu zitten we in de volgende fase. Geen idee hoe ze officieel door het leven gaat maar wij noemen ze 'de dramatische drie'.
Zaterdagochtend, 07:13 u. "Megamindy, ik ben wakker!!" Grote broer is wakker. Hij heeft de laatste tijd een heel levendige fantasie. Ik ben al een heel weekend zijn superheld, Megamindy.
Mijn dochtertje is 18 maanden en heeft altijd bij ons op de kamer geslapen. Ik geef nog borstvoeding en ze wordt meestal nog een paar keer wakker per nacht om te drinken. Sinds een maand proberen we haar op haar eigen kamertje te laten slapen. Niet omdat het ons stoort dat ze bij ons ligt, maar omdat ik hoopte dat ze daardoor minder zou wakker worden. En ja... Ooit zou het wel goed zijn voor mijn partner en mij om terug onder ons te zijn in bed. Maar… het verloopt echt niet vlot! Het duurt eeuwig voor ze in slaap geraakt en ze wordt heel veel wakker. Vermoeid kind én moeder dus! Misschien was het toch niet de goede moment? Maar wanneer dan wel? Een kind gaat toch altijd liever gezellig bij zijn ouders op de kamer slapen? Ik vraag me echt af hoe andere co-sleep-ouders het doen en wat het advies hieromtrent is.
Ik heb momenteel in mijn omgeving enkele nieuwe mama’s. Vrouwen die voor de eerste keer mama zijn geworden, net als ik. En ik merk dat er regelmatig dezelfde opmerking naar voor komt “Ik probeer echt te genieten van die eerste weken. Ik weet dat ik dat moet doen. Het gaat zo snel. Het platte is er zo af. Maar het is niet zo evident..."
Kinderen heb je in soorten, maar degene die ‘slecht’ eten zijn bij degene die hun ouders het meest zot krijgen. Te weinig (in volume) eten, bijna niets lusten of best veel lusten maar vlakaf weigeren om te eten behalve als het x of y is… frustrerend!
Eerlijk gezegd is koken niet meteen mijn favoriete bezigheid. Ik doe dat gewoon niet zo graag, én het betekent - voor mij persoonlijk - dat ik dan niet bezig ben met de kindjes. Dat ik hen voor de televisie parkeer, omdat het anders écht niet vooruitgaat.
Als je kind met de fiets naar school gaat, dan heb je het liefst dat hij/zij dat zo veilig mogelijk doet. OZ lanceert dezer dagen een nieuwe toffe actie met fietslichtjes. Vooraan op de fiets kun je een wit knipperlichtje aanbrengen, achteraan een rood. Handig te monteren (zelfs ik, onhandige Hariëtte, kon het) en de kinderen zijn er – de mijne in elk geval toch – compleet gek op.
Ik zie regelmatig links van jullie site op Facebook passeren, en ken ook wel wat mama's die graag uw site raadplegen. Dat is niet meer dan terecht. Maar... Persoonlijk heb ik er niet veel aan, om het meteen cru te zeggen (sorry, de vermoeidheid).
