Op een zonnige zondag gaan shoppen met een peuter van 2,5 jaar? In theorie klinkt dat als een geweldig idee, maar hoe is dat in de praktijk? Onze keuze valt op een bezoekje aan Designer Outlet Roosendaal, waar we graag de proef op de som nemen.
Voorlezen begint al op de schoot. Hoe vroeger je begint voor te lezen, hoe beter, want er zijn tal van voordelen aan voorlezen op jonge leeftijd. Jonge kinderen vinden het fijn om voorgelezen te worden: ze houden van het geluid van je stem, vinden het gezellig om bij jou op je schoot te zitten én het zorgt ervoor dat ze al vroeg vertrouwd zijn met boekjes.
Toen ik onze oudste had gekregen en dat een nogal pittige veeleisende baby bleek te zijn, vertelde een andere moeder mij “je moet meer dan één kind nemen, dan weet je dat niet alles aan jou ligt.”
“Gaan we een spelletje spelen?” In combinatie met zijn puppyblik (move over Puss in boots) is het moeilijk nee te zeggen tegen Lucas, mijn vierjarige zoon. Ik heb echter geen keuze, want om 07u10 op een schooldag hebben we andere prioriteiten. Ik sta in mijn kamerjas in de keuken met kilo’s slaap in mijn ogen. Deze avond ga ik écht wel op tijd slapen, mompel ik nog tegen mezelf wanneer ik grijp naar de koffiezet. “Straks jongen, nu gaan we eerst eten,” zeg ik, voor de eerste (maar zeker niet de laatste) keer, tijdens deze traditionele ochtendrush.
Mijn gsm. Ik ben er heel veel mee bezig. Voor het werk (mailtjes lezen, berichten beantwoorden, telefoneren ...). Omdat ik dat leuk vind (nieuws lezen, Facebook checken ...). Het is mijn wekker. Mijn fototoestel. Mijn rekenmachine ... Ik sta er met andere woorden mee op en ga er mee slapen. Als ik vertrek, gaat mijn gsm mee. Zelfs (zeker) naar het toilet.
Met de komst van ons tweede kindje zagen mijn man en ik in dat fulltime werken er voor mij niet meer in zat. Mijn man is aannemer, waarbij hij soms ’s nachts moet werken of op werven blijft slapen waardoor ik er tijdens de week geregeld alleen voor sta.
De ochtendrush is vaak niet te onderschatten. En een lanterfantende peuter die gewassen en gevoed naar school moet, helpt niet. Je kunt zorgen voor een extra stimulans door zelf een planningsplankje te maken.
Het is bijna zover. Ons pateeke zoals wij ze noemen, of innieminnie zoals haar zusje haar noemt, kan nu elke dag komen piepen. En hoe hard kijk ik daarnaar uit! Niet alleen om haar te leren kennen, graag te zien en ons gezinsgeluk compleet te zien worden. Toch ook wel om van die vervelende zwangerschapskwaaltjes verlost te zijn.
Gisteren was het zover: de allereerste keer een babysit die op onze twee kleine kerels kwam letten. Geen meter of peter, maar een onbekende jongere die op onze twee wervelwinden kwam passen. Ik was er weken op voorhand al mee bezig.
