De vraag is, hoe worden onze rugzakjes gevuld in het leven? Wel, een kleine vooraf. Ik ben een mama van twee bloedjes van kinderen. Een blond meisje, 12 jaar en een donkerblonde jongen, 8 jaar. Ik voldeed naar de buitenwereld aan dat klassieke plaatje van voorbeeldgezin. Ik leefde 10 jaar lang samen met mijn ex-partner. Naarmate het samenzijn vorderde voelde ik aan dat ik niet in die structuur van huisje en tuintje paste.
Behandel je naasten zoals je zelf behandeld wil worden. En omgekeerd. Deze zin (deel 1) is een leefregel waar ik volledig achtersta. De filosofie spreekt in mijn ogen voor zich: als je zelf iets niet wil meemaken, ga je er ook niet voor zorgen dat anderen dat wel meemaken. Punt. Iets wat niet veel verdere uitleg behoeft en iets wat ook voor de meesten onder ons vanzelfsprekend is.
Iedereen kent ze wel, die eerste babyfoto’s. De klassieke ‘ik hang helemaal onder spaghetti’-foto, de ‘ik ga lekker in bad’-foto, de ‘ik ga voor de eerste keer op het potje’-foto en ga zo maar door. Er is toch minstens één foto van jezelf die je liefst zo snel mogelijk in de vuilbak wilt keilen en waarvan je hoopt dat niemand ze ooit heeft gezien.
Dat ik mama wil worden, weet ik al heel mijn leven. Of ik droom(de) van dat gelukkige gezinnetje? Natuurlijk! Het is niet zo dat ik een man absoluut weer uit mijn leven, maar na wat teleurstellingen in Cupido blijf ik ook niet wachten.
Geen idee of het te maken heeft met het weer, de gevreesde 28-wekentermijn die steeds dichterbij komt of het feit dat ik ondertussen al zeven weken thuis zit wegens moederschapsbescherming - maar de laatste dagen overvalt me een rusteloos gevoel.
Imke Courtois kondigt aan dat ze zwanger is, maar dat ze het alleen gaat doen. Ik voel het dan al van ver aankomen: de duizenden oerconservatieve reacties dat een kind toch wel echt een moeder én een vader nodig heeft. En ja hoor, ik kan mijn Facebook niet opendoen of ik kom zulke uiterst verrijkende comments tegen (dat laatste is uiteraard cynisch bedoeld).
De 6-jarige Dom houdt van tekeningen en is er erg goed in. Op een eigen Instagram-account (Things I have drawn) houdt hij nauwkeurig al zijn fantasierijke tekeningen vol gekke wezens bij én de real life versies die zijn vader ervan heeft gemaakt met dank aan de digitale technologie. Het resultaat is wonderlijk. (Als ik dat zou kunnen met de tekeningen van mijn kinders, het zou nogal zotjes worden, denk ik!)
Het is 04.05 en terwijl ik Free haar flesje geef beslist Google dat dit fenomeen “slaapregressie” heet. Een week geleden sliep dit schaapje nog lekker door. We gingen rond 23.30 naar bed en de kleine mup sliep tot 09.00 ‘s morgens.
Uit onderzoek blijkt dat tot 30% van de minderjarigen geregeld onverklaarbare pijnklachten heeft. Ons maag-darmstelsel is een van de meest bezenuwde lichaamsdelen en dat laat zich bij stress dan ook voelen: overgeven, buikklachten, maagzweren... Naar schatting 90% van alle buikpijn zou een psychologische oorzaak hebben (Driesen, 2009).
Elke moeder is een Superwoman! Moeders maken zich constant zorgen, hebben het gevoel op vele gebieden te falen en moeten de hele tijd aan huishoudmanagement doen. En dit doen ze dikwijls in combinatie met een (fulltime) job. Zullen we nu even stoppen met onszelf altijd voor de kop te slaan over dingen die we niet ‘perfect’ doen?
