Hoe zorg je ervoor dat je dit kindje, dat voor altijd in je hart, je hoofd en je lijf zit, ook een zichtbaar plekje kan geven in je gezin? Hoe laat je zien dat hij of zij er altijd zal zijn, bij elke kleine en grote stap voor de rest van je leven? Wel, dat is een heel persoonlijke vraag waarop elke ouder zelf het antwoord moet vinden. Want net zoals elk verlies uniek is, is ook elk verhaal van hoe ouders en familie met verlies omgaan anders. Er is geen theorie die zegt wat het best zou kunnen werken. In dit artikel vertellen sterrenouders hoe ze hun oogappel een plaatsje in het gezin hebben gegeven.
Mijn jongste zoon van vijf krijgt huisonderwijs. Wel ja, huisonderwijs is in zijn geval wellicht veel gezegd. Maar hij gaat dus niet naar school, en bijgevolg krijgt hij al zijn onderwijs thuis. Of ergens onderweg, dat kan ook.
We hadden al een tijdje een vermoeden en dit werd bevestigd door de NKO-arts: onze kleine meid moet trommelvliesbuisjes krijgen. Een standaard ingreep, routine, iets alledaags. Maar niet voor ons. We hebben geen idee wat het allemaal inhoudt, zowel de operatie, de narcose als het herstel, wat het allemaal voor onze tweejarige kan betekenen en hoe ze alles zal ervaren. We bereiden ons voor op een dagje ziekenhuis.
En stilletjes drijf ik verder van hem af, niet bewust maar omdat hij mijn verdriet maar moeilijk kan begrijpen. Omdat hij niet weet in wat voor stress ik dagelijks leef. Niemand eigenlijk.
In Zorgen voor mama vertellen zes mama’s over wat het betekent om met je gezin in armoede te leven en hoe moeilijk het is om met vooroordelen om te gaan. Op het scherm zie je Claudia Di Vaio, sociaal werker bij Kind en Gezin. Ze toont in de reeks hoe het er werkelijk aan toe gaat in haar job. Kind en Gezin telt bijna 40 sociaal werkers en 80 gezinsondersteuners, verspreid over heel Vlaanderen. In dit artikel vertellen Claudia en haar twee collega’s, Marina en Veerle, over hun kijk op het leven als sociaal werker.
Volgens slaapdeskundigen verandert de nachtrust van vrouwen drastisch door het ouderschap. Laat ons eerlijk zijn, daar waren we zelf ook al achter gekomen – net als die miljoenen vrouwen die zich een weg banen door de postpartum periode ;-). Maar ook de manier waarop we dromen zou veranderen als we mama worden, en daar is veel minder over geweten.
Drie maanden zonder jou, lieve schat. Wat lijkt de tijd zonder jou zoveel sneller te gaan dan de tijd met jou … en dat doet zo ontzettend veel pijn. Het contrast met wat had kunnen zijn, zal nooit groter zijn.
December 2017. Toen begon alles. Al een paar maanden liep ik verdwaald rond. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik wilde na een relatie van een paar jaar en was mezelf terug aan het zoeken. Samen met vriendinnen ging ik naar de kerstmarkt. Na een paar shotjes en veel plezier arriveerde er een bende vrienden, heel vriendelijke en toffe mensen. Er zat een jongen tussen van wie mijn hart wat sneller sloeg … We raakten aan de praat en gingen door tot de vroege uurtjes. Die avond had ik terug plezier en was ik alles eventjes vergeten.
Ik schrijf dit omdat ik mijn hart eens wil luchten en stiekem hoop dat toch iemand ons nog kan helpen, want wij zijn ten einde raad. Inge en ik hebben samen een kinderdagverblijf in Merelbeke. Wij zijn een klein kinderdagverblijf met een huiselijk sfeer. Mijn collega werkt hier al meer dan 18 jaar. Wij hebben in totaal een 25-tal kindjes, 20 per dag. Mijn avontuur begon hier nog maar pas, in september 2020. Al snel vond ik mijn draai en wist ik zeker dat dit hetgeen was dat ik wou doen voor de rest van mijn carrière. Ik heb altijd graag met kindjes gewerkt en in zo een leuke sfeer; het leek mij een topjob!
