Voor aanstaande mama's én papa's is de zwangerschap een wonderlijke belevenis, maar er is maar één partij die het kind werkelijk draagt. Er zijn vele lasten (toiletbezoek, voeten in je ribben), kwaaltjes (misselijk misselijk misselijk. En maagzuur!) en uitdagingen die daarbij horen (nagels knippen in het derde trimester), maar er is ook één geweldig voordeel: je kan het kind voelen bewegen. Na verloop van tijd kunnen de papa's die snel genoeg zijn ook wel eens een knie voelen passeren, maar daar blijft het bij. Dat speciale gevoel, dat eerst een beetje lijkt op overactieve darmen en daarna vooral geruststellend is, is uniek voor mama's.
De Antwerpse fotografe Joshua D’hondt startte in 2014 met een heel eigen concept, A Day in the Life. Een hele namiddag lang volgt ze het leven achter de schermen van een gezin. De bedoeling: de immense schoonheid die in de kleinste momenten schuilt vastleggen. Het zijn de momenten die je als ouder vaak over het hoofd ziet, omdat je te druk bezig bent.
Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik me word van mijn omgeving, maar ook van mezelf en mijn lichaam. Het lijkt alsof ik nu pas begin te leven, me ten volle kan geven. Niet dat alles voor mijn dertigste (het is eruit :-)) er niet toe doet, maar die periode stond toch vooral in het teken van mezelf, terwijl dat nu vooral in het teken van mijn gezin is. Gelukkig maak ik daar zelf deel van uit!
Ik merk ook dat ik vooral naar mijn eigen opvoeding kijk om te beslissen wat ik wil meegeven aan mijn kinderen. Voor mij zijn dat vooral deze zaken:
Het is een van de grootste familiale uitdagingen van onze tijd: nieuw samengestelde gezinnen. Ze vormen, erin leven en er zodanig aan werken dat ze leefbaar worden. Journaliste Tine Maenhout kreeg er mee te maken, stelde vast dat er weinig kennis over te vinden is en schreef daarom het boek: ‘Jij, ik, hij, zij en al de kinderen: de wondere chaos van een nieuw samengesteld gezin’. “De grootste misvatting is dat ze denken dat het allemaal vanzelf zal gaan.”
Het enige wat papa Ben Patterson wilde, was een dagje doorbrengen met de kinderen. Maar in de auto ging het mis: de kleuterzoon werd ziek en gaf over. We moeten er geen tekeningetje bij maken hoe dat gaat… kind vol, stoel vol, alles vol. En de papa? Wel ja, die kan écht niet tegen braaksel. Niemand eigenlijk, laten we wel wezen, maar zijn reactie was wel extreem: bij het opkuisen moest hij herhaaldelijk zelf overgeven. Waaronder een keer in de voortuin van iemand, in een straat waar hij was gestopt.
"Het stinkt zo erg! Ik kan er niet tegen. Antwoord alsjeblieft!" sms't hij naar zijn vrouw.
We schreven eerder al dat baby’s en kinderen niet gelijk zijn, en dat dat ook betekent dat sommige kinderen gewoon ‘gemakkelijker’ zijn dan andere, zonder dat ze daarom een probleem hebben. Het betekent ook nog iets anders: dat het niet de schuld is van de ouders dat hun baby de moeilijke is. Dat maakt de schrijfster, pediater Perri Klass, duidelijk in een nieuw artikel.
Leven en dood staan soms zo dicht bij elkaar... Veel te dicht soms. Mark en Susannah van Asch verloren bijna twee jaar geleden hun 5-jarig zoontje Arend Lucas. Amper drie dagen later kreeg Susannah een derde zoontje, Olaf David. Om de broertjes voor altijd samen vast te leggen, kwam een fotograaf langs van Make a Memory. De foto's zijn erg sereen en mooi, al blijft het hartverscheurend te zien wat dit gezin moest doormaken.
Op woensdag 11 mei is onze dochter, Mona, geboren. Ons eerste kindje. Hoe die zwangerschap me is vergaan hebben jullie al uitgebreid kunnen volgen hier, op mijn blog. Maar die eerste bevalling is toch ook wel de moeite waard. Dus bij deze, mijn bevallingsverhaal. Verder lezen op eigen risico dus…
Als er één video is waarvoor je drie minuten tijd vrijmaakt vandaag, dan is het wel deze. Het filmpje is perfect samen te vatten met de titel: wat als... mama's hun baas zouden behandelen zoals kinderen hun mama behandelen? Het resultaat is te herkenbaar en te hilarisch en eindigt met 'Ik heb nood aan een beetje me-time'. Don't we all...
