Mama is meer dan melk geven. Dus mijn borst doet ook meer dan voeden. Dat geloof ik met heel mijn moederhart. Maar maak dat de grootouders maar eens wijs. Zij streven gelukkig wel dezelfde waarden na, maar toch voel ik elke dag hoe zij de algemene opvattingen over (op)voeding 'van hun tijd' nog meedragen.
Samen kinderen krijgen, dat is, vind ik nog altijd, de ultieme relatietest. En één keer per jaar komt daar nog een tweede test bij: samen op vakantie gaan en weer voor langere tijd samen tijd doorbrengen met het gezin. Het vergt in het begin heel wat aanpassing en geduld – langs beide kanten – om weer level te zijn met elkaar. Want hey, het is vakantie, dus je moet zoveel mogelijk genieten, toch?
Krimpt je hart ineen als je baby’tje je fronsend of boos aankijkt? Of krijg je het gevoel dat je kleintje je veroordeelt met z’n blik? Wel eigenlijk is die blik net erg positief. Je baby heeft namelijk al van in het begin een besef van goed en kwaad.
Vakantie is een zalig iets natuurlijk. Maar mensen met kleine kindjes weten dat het ook kan gepaard gaan met een flinke portie stress. Een voorbereide moeder is er twee waard, denken we dan. Huisarts Sofie helpt je je reisapotheek te organiseren.
We hadden het beslist nog voor jij bestond. Nog voor je in mijn buik groeide, hadden we het samen al uitgemaakt. Er komt een tweede kindje en dat zal flesjes krijgen.
Onlangs deed het Geena Davis Institute on Gender in Media een grootschalige rondvraag bij duizenden ouders en kinderen. Dat deden ze op vraag van speelgoedgigant Lego. Uit de resultaten blijkt dat traditionele rollenpatronen nog steeds zwaar doorwegen.
Het was een opmerking van een lezer. ‘Waarom is het moederschap voor sommige mama’s zo zwaar? Dat is toch altijd hetzelfde met jullie posts: alleen zo negatief!’
Ons dochtertje werd 2,5 jaar op 16 mei. Net voor het laatste instapmoment van het schooljaar dus. Maandenlang heb ik getwijfeld of die laatste 5 weken school wel de moeite waren om de overstap te maken. Ze zou tijdens de grote vakantie immers voor een aantal weken naar de crèche terugkeren.
Ik heb niet één schaduw maar twee. Eentje op mijn maat, en eentje half zo groot. Soms loop ik tegen de muren op omdat die tweede schaduw me werkelijk overal volgt. Ik zit nog maar twee minuutjes op het toilet of ik zie al twee donkere vlekken verschijnen aan de kier onder de deur … Ik weet dat het de stiekeme voetjes zijn van schaduw nummer twee.
