Ze zeggen wel eens dat kinderen extra ballast op de weegschaal van je relatie zijn. Ze verstoren het evenwicht dat je als koppel had gevonden. Ik kan dat nu beamen. Ons rustige leven is niet meer.
Ik weet dat je zoveel zin had in de uitstap met de klas. Het stond al een week op je picto-kalender. Samen aftellen. Samen je tas maken, uitleggen wat je daar ging doen. Een paar keer verteld dat de bus van de uitstap misschien niet blauw ging zijn zoals de twee keren ervoor. Maar nee, die ging echt wel blauw zijn hoor, mama.
De spreekwoordelijke rode vlag hangt voor het eerst uit bij mijn 13- jarige dochter. En hoe! Het gebeurde onlangs op Pinksteren, blijkbaar ook de wereldmenstruatiedag. Ze weet haar moment te kiezen, dat is zeker. We hadden er wel al even over gepraat, al even geleden. We hadden zelfs even het Period Talk boek erbij genomen. Een gewaarschuwd vrouw is er twee waard, nietwaar? De maandverbanden gingen mee in de boekentas.
Wind- en waterpokken zijn erg besmettelijk, zelfs zo besmettelijk dat haast iedereen de ziekte krijgt op kinderleeftijd. Het virus wordt gemakkelijk overgedragen via druppeltjes die in de lucht verspreid worden bij het niezen of hoesten of door rechtstreeks contact met de blaasjes op de huid, voor er zich korstjes gevormd hebben.
Gezondheid is niet alleen 'het afwezig zijn van ziekte', maar ook 'je goed voelen op fysiek, sociaal en emotioneel vlak'. Zo definieert de WHO de brede term 'gezondheid'. Maar wat kan je nu zelf doen om te zorgen voor een gezonde bekkenbodem in het dagelijks leven? Hedwig Neels vertelt hoe je drank- en eetgewoonten je blaas en darmen beïnvloeden.
Aplastische anemie, een ernstige vorm van beenmergfalen die in België jaarlijks maar drie kinderen treft, het is niet meteen iets waar je aan denkt als je peuter zich niet lekker voelt. Maar jouw kindje zal maar één van die drie zijn …
Moederliefde... iets waar al oneindig veel inkt over gevloeid is. Onvoorwaardelijke liefde. Intense liefde. Een liefde die al oneindig groot is nog voor het kindje geboren is.
Het fameuze mama-schuldgevoel. Het begon bij mij al toen mijn kinderen nog piepklein waren. Ik voelde me al schuldig als ik ze in hun park liet liggen, terwijl ze klaarwakker waren. Zou ik nu niet met hen bezig moeten zijn, in plaats van een magazine te lezen? Nu zijn ze al een paar jaartjes ouder. Maar dat mama-schuldgevoel, dat is er nog altijd. Het is wel een beetje bijgeschaafd, uiteraard.
Ik vloek even voor ik opneem. Wat ik al wel raden kon: de crèche, de peuter is ziek. Het gekende liedje wordt ingezet. Werk laten vallen, me haasten naar de crèche om met schaamrode kaken het zeurende, zielige, lijkbleke kind op te halen.
Die vraag stel ik mij, als KOPP-kind (Kind van Ouder met Psychiatrische Problematiek) haast dagelijks. Mijn jeugd was gevuld met een rollercoaster van emoties, leugens, manipulaties en wisselende opvoedingsidealen. Kortom een onstabiele thuissituatie. Maar ook mooie momenten.
