Tieners en hun slaapgewoontes ... 's Avonds willen ze niet gaan slapen, 's morgens willen ze niet opstaan. In de derde podcastaflevering van Tieners in Huis biedt Anky De Frangh tips en advies over slaap, energie en hoe je dat het beste aanpakt.
Het is inmiddels 4,5 jaar geleden dat ik mama mocht worden. 15 maanden geleden mocht ik voor de tweede keer een jongetje in mijn armen sluiten. Het is de mooiste rol die ik ooit op mij mocht nemen en ik geniet elke dag van mijn kanjers van kinderen. Tegelijkertijd ben ik moe en angstig. Volledig overdonderd door het moederschap van twee in combinatie met een lijf dat niet kan volgen. En ja, ik voel me soms alleen. Maar steeds minder. Want hoe groter mijn oudste zoon wordt, hoe hechter de vriendschappen met andere mama's. Hoe vaker onze kinderen elkaar zien, hoe harder wij elkaar graag gaan zien.
Het lastigste aan een boos of hysterisch kind is niet de emotie op zich - die heeft zijn reden - maar wel het erkennen van die emotie én het kalmeren van je kind. En zoals elke ouder weet is het elke keer opnieuw zoeken naar hoe dat moet. Soms werkt afleiding, soms niet. Soms mag je je kind vasthouden, op andere momenten lokt dat alleen maar agressie uit. Soms werkt een slokje water, de andere keer vijf minuutjes afkoelen … De Amerikaanse Renee Jain, die vaak angstige kinderen begeleidt, heeft alternatieven voor zinnen die we allemaal gebruiken en waarvan we ook allemaal weten dat ze eigenlijk niét werken …
De naam kiezen van je baby is mogelijks één van de moeilijkste taken als ouder. Wil je een unieke naam? Een naam met traditionele roots? Een naam van een familielid als eerbetoon? Er zijn zoveel keuzes en tegenwoordig heeft iedereen een mening over welke naam je zou kiezen. Hanan Challouki, succesvolle key-note speaker en auteur van Imposter Moeder, vertelt in dit artikel meer over haar weg naar het kiezen van haar baby's naam.
Ik ontdekte 2 jaar en 34 weken geleden dat ik 6 weken zwanger was van ons kindje. Ik was blij en emotioneel en verdrietig, allemaal tegelijk. 22 jaar was ik. Mijn vriend en ik waren nog maar enkele maanden samen en ik woonde bij mijn grootmoeder, hij bij zijn ouders. Hij had al meerdere keren gezegd dat hij echt nog niet toe was aan kindjes. Dus daar stond ik dan. Met een kinderwens van hier tot in Tokio. Super emotioneel, misselijk en constant met barstende hoofdpijn.
Als een mama zegt: “Het is oké, schat, je hoeft niets groots te plannen voor Moederdag, ik hoef niks!” dan wordt dat misschien geïnterpreteerd als “Ze wil geen juwelen, een handtas of een melig kaartje”. Maar dat is eigenlijk helemaal níet wat ze bedoelt!
Oncologen en patiëntenverenigingen wereldwijd zijn er het over eens: er moet meer aandacht komen voor eierstokkanker. En vooral voor een vroegtijdige opsporing en een betere detectie van de symptomen. Want vandaag wordt de ziekte bij maar liefst 3 op de 4 vrouwen te laat ontdekt.
Behalve ‘perfect bruikbare babykamer van baby één helemaal opnieuw inrichten voor baby twee’, ‘drie dozijn overslagrompertjes kopen in maat vijftig’ en ‘elke denkbare kast in huis opruimen’ stond er ook nog wat anders op de vele to-dolijstjes die ik voor de bevalling wilde afwerken. Namelijk: naar de kapper gaan. Zo kon ik die eerste drie maanden pril moederschap toch op zijn minst met een relatief frisse coupe doorkomen, om dan vervolgens op exact het juiste moment weer in de kappersstoel te belanden: namelijk wanneer ik het – wegens slinkende haardos en recht evenredig groeiende nood aan tijd voor mezelf – het hardst nodig had.
Al bijna hun hele kindertijd gaat het bij alle drie mijn kinderen zo: ze krijgen interesse in iets, verliezen zich er helemaal in en zijn dan niet te stoppen. Ze lezen erover (of wensen erover voorgelezen te worden), kijken filmpjes, stellen oneindig veel vragen, en vertellen en vertellen en vertellen erover tot je hen verbiedt om er nog een woord over te zeggen omdat je anders niet meer voor jezelf instaat. Jezus toch.
