Er zijn een aantal mijlpalen in het leven van onze kleintjes die voor altijd in ons geheugen zullen gegrift staan. Hun eerste stapjes zijn één van die belangrijke gebeurtenissen in hun jonge leventje. En geef toe, is er íets schattiger dan dat waggelende pamperkontje dat trots naar je toe komt stappen? We zetten wat info en tips op een rijtje.
Een postnatale depressie, wat is dat? Dat is exact de vraag waar ik een jaar geleden mee zat. Een vraag waar ik redelijk snel een antwoord op kreeg toen mijn vriendin in opname ging in een moeder-en-kind centrum gespecialiseerd in deze materie. Maar hoe ga je daar mee om als man? Dit is mijn verhaal.
Elke papa kent het wel: de bezorgdheid van mama wanneer je alleen thuis blijft met de kinderen. Kenny Deuss weet er alles van. Elke dinsdag zorgt hij voor de kinderen terwijl mama gaat werken. En om mama dan “gerust te stellen” maakt en bewerkt hij elke week een foto van de kinderen in absurde avonturen. Als @onadventurewithdad heeft hij op Instagram maar liefst 450.000 volgers die hun avonturen volgen, en nu is er ook een hilarisch boek waarin hij foto’s én tips deelt voor andere (toekomstige) vaders: On adventure with dad. Wij delen alvast 10 tips!
Nuttige tips en tricks die helpen om je leven als (jonge) ouder soms minder chaotisch of stressy te laten verlopen. Daar teken je voor, toch? Maar niet de typische – zij het goed bedoelde – clichéraad … Dus stelden we jullie de vraag: wat is jouw ultieme mom hack?
Na meer dan twee jaar fertiliteit werd onze grootste wens vervuld: ik had dankzij IVF het geluk terug zwanger te zijn. We konden ons toen driejarige zoontje trots vertellen dat hij grote broer zou worden.
De tijd vliegt voorbij. En zodra je kinderen hebt, lijkt die nóg veel sneller te gaan. Voor je het weet heb je een tiener in huis – compleet met puberstreken en bijhorende vragen en onzekerheden (bij de tiener én de ouders). Om over die extra grijze haren nog maar te zwijgen ;-). Gelukkig groeit Mama Baas met je mee: op Tieners in Huis zorgen we dat je helemaal mee bent!
Ik schreef deze blogpost een aantal weken terug. Terwijl m'n dochtertje dut stoot ik opnieuw op dit concept. Het voelt aan als een heel kwetsbare post om te publiceren, maar ik merk dat er nog een groot taboe omheen hangt en eerlijk ouderschap is waar ik voor wil gaan.
Ik ben geboren als man en heb me daar aanvankelijk prima bij gevoeld. Ik was op vrouwen gericht en een leven leek voor mij uitgetekend als een doorsnee gezin met mama, papa en kinderen. Toen ik ongeveer 20 was, merkte ik de eerste vrouwelijke gevoelens in mij. Ik verlangde er naar om damesondergoed te dragen. Deze gevoelens werden zo sterk dat ik slipjes en bh’s begon te kopen en te dragen. Ik droeg ze eerst enkel thuis, later ook op het werk en uiteindelijk altijd. Niemand kon iets merken; het was mijn geheim.
Een paar weken geleden kregen we een mailtje van de juf. Het schoolfeest komt er – eindelijk – weer aan. Na een periode van niets kunnen én mogen organiseren door corona, slaan de klassen terug de handen in elkaar om een mooi spektakelstuk in elkaar te steken. Onze dochter zit in de peuterklas, dus dat betekent voor ons het allereerste schoolfeest!
Mijn man en ik waren (nog maar) twee jaar samen en wisten het allebei heel goed: we zijn klaar voor een kindje. Dat kindje kwam er dan ook snel en werd een prachtige dochter. Ondertussen is onze dochter 6 jaar, en (voorlopig) enig kind. Mijn man en ik hebben altijd gezegd dat we pas ten vroegste na 4 à 5 jaar een tweede kindje wouden. Dat leek ons het fijnste en het gemakkelijkst haalbaar. Dan zouden we een huis hebben in de plaats van ons appartementje en dan zou de eerste al wat zelfstandig zijn en al wat begrijpen van het nieuwe wezentje in huis.
