Kersverse mama’s hebben al eens last van (licht) urineverlies. Lastig, maar zeker niet onoverkomelijk. Kinesist Lieselot Van Oost legt uit wat je er aan kan doen.
‘Kan het zijn dat de luier van een van uw kinderen moet worden vervangen? Het ruikt hier nogal onaangenaam.’ We hebben ons nog geen vijf minuutjes geïnstalleerd wanneer een nogal opgedirkte dame aan het tafeltje achter ons zich omdraait om haar ongenoegen te uiten.
Recent pleitten de Vlaamse vroedvrouwen in de media voor het gebruik van lachgas als tussenoplossing voor een epidurale of een bevalling zonder epidurale. We vroegen prof. Spitz, gynaecoloog aan het UZ Leuven, wat het concreet inhield.
Bevallen met de slappe lach. Ik heb het nog niemand weten doen. Als het van de Vlaamse Vereniging voor Vroedvrouwen afhangt, wordt er binnenkort heel wat gelachen in de verloskamer. In plaats van een epidurale verdoving, zou je ook kunnen kiezen voor lachgas. Heerlijk toch?
Na onze Mom’s Morning op de Boekenbeurs is het tijd om de kindjes eens in de watten leggen! Hoe we dat doen? We organiseren een namiddagje Kids Yoga op zaterdag 28 november in Yoga on Call, de yogaplace-to-be voor klein en groot.
We zijn er eventjes tussenuit met het gezin. Een dagje en een nachtje weg, kort maar krachtig. En ik moet zeggen: alleen al die kinderen in de auto krijgen en een klein beetje gerief inpakken blijft keer op keer een hele, euh, bevalling.
‘Mama, niet lekker.’ Dixit Hannah. Twee jaar en 11,5 maand. Ik had mijn blik bij benadering 2 minuten afgewend, en in die tijd had mevrouw de 6 macarons die oma had klaargezet, ‘geproeft’. Alle zes dus. Een klein hapje.
Twee jaar geleden, toen kleine Felix nog een Felixje was dacht ik: ik schrijf even snel een stukje over hoe het toch niet zo evident is om een zelfstandig beroep te combineren met het moederschap.Aangezien ik dit niet zomaar wou poneren deed ik eventjes wat opzoekingswerk. En damn, nu ik dit zo oplijst zijn de naakte feitjes toch echt wel straf.
Ik ben altijd keihard into kinderen geweest. Dat ik ooit mama zou worden, daar heeft niemand ooit aan getwijfeld. Maar dan ben je (plots?!) 30 en al een tijdje single. En is die aangeboren afwijking aan je darmen toch niet zomaar iets wat je kan vergeten als je aan kinderen zou denken. (Of ik toch niet.) Dus hop, een afspraak op genetica. Maar tegelijkertijd stel ik me de vraag: wil ik wel alleen een kind op de wereld zetten?
Vorige week keek ik vol verwondering naar een discussie tussen man- en dochterlief. Papa zat blijkbaar in haar weg in de zetel en moest verhuizen. Er ontstaat een discussie en net wanneer ik denk dat een woedeaanval zich aandient, gaat ze rustig haar toverstafje halen en zegt de magische woorden ‘spookjes spookjes pats, papa is weg!’ Voilà, zo simpel is ...
