De Facebookgroep Humans of New York brengt dagelijks ingetogen portretten van New Yorkers met hun verhaal. Eén van die verhalen komt van een vader die zijn volwassen dochter recent moest uitwuiven toen ze naar de universiteit vertrok. En ineens besefte hij hoe nodeloos veel zorgen hij zich eigenlijk had gemaakt tijdens haar kinderjaren, en hoeveel verwachtingen hij en zijn vrouw impliciet op haar hadden geprojecteerd... Bloedmooi en vanuit het hart, eentje om bij stil te staan!
Papa zijn is zoals mama zijn, maar dan helemaal anders. We moeten er niet flauw overdoen, er is wel degelijk een verschil… en niet altijd in het nadeel van de papa’s. We doen niet moeilijk, ere wie ere toekomt: dit is waar papa’s toch echt wel beter in zijn!
Ik voel nattigheid. Letterlijk en figuurlijk. Met een nog wazig hoofd, zwaar van de slaap, word ik wakker in het besef dat er iets niet klopt. Ik ben niet meer zwanger, dus dit zijn geen gebroken vliezen! En toch lig ik duidelijk in een plas water. Onthutst realiseer ik me dat ik in bed heb geplast…. Ik kan me eerst niet bewegen. What the hell??? Ik voel me doodbeschaamd. Even moet ik aan onze dochter denken. De ironie ontgaat me niet! We hebben haar net droog gekregen, sinds een paar weekjes kan ze flink zonder pamper naar school en zelfs ’s ochtends zien we dat de pampertjes droog zijn.
Tijdens mijn eerste zwangerschap was er geen mogelijkheid voor een 3D echo bij mijn gynaecoloog. Stiekem was ik een beetje jaloers op vriendinnen die met hun foto van hun perfecte foetus liepen te pronken… Toen ik zwanger was van mijn tweede was er goed nieuws aan het gynaecoloogfront. Hij had geïnvesteerd in een ‘3D echomachine’. Joepie! Van deze keer zwaai ik ook mijn foetusfoto’s op Facebook. Iedereen mag mijn perfecte kleine mensje zien.
We zijn ondertussen al een paar maanden verder. Het cliché – de tijd gaat snel – blijkt te kloppen. Ik voel me vandaag weer verdrietig, al weet ik niet precies waarom. Met de vorige Tinder-guy liep het niet goed af. Ik bleek nadien opnieuw snel inruilbaar. Het deed zelfs geen pijn deze keer. Deze keer was ik voorbereid. Vanaf nu ben ik misschien altijd wel een beetje voorbereid, denk ik. Zou ik het op een dag echt helemaal kunnen loslaten?
Mijn kersverse dochter is nu 3 weken oud. Tot nu toe ben ik erin geslaagd om niet alleen met haar naar buiten te hoeven. Maar nu is het onvermijdelijk. Ik moet naar buiten ...
Een vriendin kan elk moment bevallen van haar tweede spruit. Het wordt een geplande keizersnede. Spannend. Het doet me terugdenken aan mijn eigen twee bevallingen. De ene een ongeplande, totaal onverwachte keizersnede die mij eventjes van mijn roze wolk haalde. Maar ook de tweede, geplande keizersnede, die een fantastische herinnering is.
Deze blog zagen we voorbijkomen op 'Boven de wolken', een vzw die werd opgericht in april 2016 en die vrijwillige fotografen uitstuurt om sterrenkindjes te fotograferen, zodat de ouders voor altijd prachtige herinneringen hebben aan hun kindje. Zo contacteerde ook Freya de vzw om haar stilgeboren dochtertje Annabel te laten fotograferen... Ze wou zo graag haar verhaal met ons delen, zodat zo veel mogelijk mensen van het bestaan van een initiatief als Boven de Wolken afwisten... Hartverscheurend mooi is dit...
