Voor de meeste vrouwen brengt een zwangerschap en het prille moederschap heel wat vreugde met zich mee – op bepaalde momenten dan toch. Maar de meeste jonge mama’s maken zich ook zorgen, en ervaren gevoelens als teleurstelling, schuldgevoel, competitie, frustratie en zelfs kwaadheid en angst.
Mama Bazen Leen en Annelies zijn twee druk bezette mama’s die de achterblijvende zwangerschapskilo’s beu waren. Tijd voor actie, dat kon je in deze blog al lezen. En die actie was beginnen met Weight Watchers. Maar hoe valt dat mee in de praktijk? Het eerlijke verslag na week 1!
Een gastmama merkt dat de concurrentiestrijd tussen haar dochters moordend is. Ze vraagt raad aan Mama Baas: hoe kan ze hier best mee omgaan, zodat de meisjes toch een zussenband kunnen ontwikkelen?
We zijn er weer ingesmeten, in dat nieuwe schooljaar! En yep, de machine draait weer op volle toeren: huiswerk, naar de hobby's brengen enzovoort... Veel bordjes om in de lucht te houden, maar gelukkig hebben wij onze hulpmiddeltjes want: tadaaaaa! Ziehier onze nieuwste telg, de Weekplanner!
Ziek zijn, dat komt altijd ongelegen. En natuurlijk gebeurt het altijd net ’s nachts, op een feestdag of in het weekend. Zoals bij onze jongste twee weken geleden. Het weekend was nog niet goed en wel begonnen, of hij kreeg plots koorts. Zomaar, out of the blue, had hij meer dan 40 graden. Slik! Omdat de thermometer toch wel bleef stijgen, besloten we het zekere voor het onzekere te nemen, en trokken we naar de spoeddienst.
“Mama, ik wil een kleedje aan!” Moest deze uitspraak uit de mond gekomen zijn van mijn dochter, zou je kunnen vermoeden dat ik behept ben met een modebewuste meid . Toen mijn vijfjarige zoon deze uitspraak deed, niet één keer, maar elke dag, weken aan een stuk, wist ik niet meteen wat aangevangen. Ik heb trouwens helemaal geen dochters, en dus ook geen extra kleerkast om dit kleinood op te lossen. Een kleinood, zo probeerde ik het te zien. “Ach”, overtuigde ik mijn echtgenoot, “kinderen dragen toch wat ze willen. Dit is gewoon een fase. Toch? “
Als ik eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik niet echt een huishoudelijk wonder ben. (Op dit punt zou mijn wederhelft waarschijnlijk al met opgetrokken wenkbrauw vragen of ik echt serieus ben, ahum, zegt genoeg zeker?). De was en de plas, dat doe ik alleen maar omdat het moet, maar de nieuwe tante Kaat of Sien en Maria ga ik nooit worden. Ook boodschappen doen is niet mijn favoriete bezigheid. Want ofwel moet ik er mijn middagpauze voor opofferen, ofwel moet ik twee kindertjes meesleuren, en meestal zouden die op dat moment veel liever iets anders doen (lees: het is niet altijd een cadeau om met die monstertjes de supermarkt onveilig te maken).
Ben jij ook geneigd om je kind te overstelpen met complimentjes, ook als er eigenlijk geen reden toe is? We maken ons er allemaal weleens schuldig aan: je kind komt thuis met een tekening, en de complimentjes vliegen in het rond als ware hij of zij de nieuwe Picasso. Zelfs al kleurde je kleine artiest serieus buiten de lijntjes. En als zoon- of dochterlief een liedje zingt, dan wijs je niet op die valse noten maar strooi je kwistig complimentjes in het rond. Niet zo’n goed idee, blijkt nu, want te veel complimentjes zorgen uiteindelijk voor een lager zelfbeeld.
Gastmama Jolien kreeg in april 2015 de diagnose borstkanker. Ondertussen is ze opnieuw kankervrij, na een zware periode met chemo en bestralingen. Meer nog, ze is ondertussen mama geworden van een dochtertje. Maar als ex-borstkankerpatiënte liep de borstvoeding niet meteen van een leien dakje…
Voor ik mama werd, vertelde een alleenstaande mama mij eens dat het vier jaar had geduurd voordat ze zichzelf had teruggevonden. 'Wat een overdrijver', dacht ik toen bij mezelf. Maar ondertussen ben ik zelf 8 maanden mama van Cis, en ik moet vaststellen dat ik begrijp wat ze bedoelt. En ik hoop dat het bij mij sneller gaat.
