Daar zat ik dan. Alleen. Zo goed als naakt onder een ziekenhuisschort met een mondmasker dat nat was van de tranen. Mijn man in de gang, want daar moest hij wachten. Tegenover mij een hoop artsen en verpleegkundigen met een bedrukt gezicht, in het Spaans aan het praten tegen elkaar en waarschijnlijk ook tegen mij. Maar het enig wat ik hoorde echoën in mijn hoofd was wat ze eerder zeiden: “De prognose is heel slecht. Je baby leeft nu nog maar het ziet er echt niet goed uit.”
Hoewel mijn baby intussen een kleuter is, geef ik haar nog heel vaak een massage. Ze vraagt hier ook zelf naar. Intussen is een massagemoment ons ritueel geworden bij bedtijd. Hier wordt zeker niet elke avond de massageolie boven gehaald. Een droge massage is evengoed ontspannend. Dit artikel gaan dan wel specifiek over babymassage, maar ook bij peuters, kleuters en grotere kinderen is massage zinvol en ontspannend voor zowel kind als ouder.
De voorbije periode heb ik me wat verdiept in sensopathisch spelen. Wasda!? Senso betekent niet meer of minder dan zintuiglijk, en pathisch staat voor beleven. Een manier van spelen dus waarbij zintuiglijke beleving de bovenhand heeft. Sensopathisch spelmateriaal heeft in regel geen vaste vorm. Denk bijvoorbeeld aan zand, klei, water of verf. Dat kan je zelf vormgeven met potjes, schepjes of borstels. Sensopathisch spel stimuleert het creatief denken en de motorische ontwikkeling. Het is bovendien rustgevend en helpt je kind impulsen en gebeurtenissen een plaats geven.
Als je een kindje verliest, is dat meestal iets wat je overkomt als koppel. En het lijkt dan logisch om gebombardeerd te worden tot elkaars grootste steun en toeverlaat. Jullie zijn als het ware veroordeeld tot elkaar omdat jullie allebei een kind verliezen. Alleen, zo eenvoudig is het niet. Het is niet omdat jullie op exact dezelfde manier een kindje verliezen, dat jullie dat ook op dezelfde manier beleven. Het is niet omdat jullie in dezelfde miserie zitten dat jullie ook hetzelfde voelen, er hetzelfde over denken of dezelfde woorden gebruiken.
Hier zit ik dan, 38 weken zwanger. Het moment is bijna daar dat we eindelijk onze zoon of dochter mogen verwelkomen op deze wereld. Eindelijk! Bijna 2 jaar heeft het voor ons geduurd om zwanger te geraken, en ik besef maar al te goed dat wij daarmee nog bij de gelukkigen horen.
Soms wals je door de dagen. En soms voel je dat er 'iets' niet klopt. Privé loopt het allemaal best prima. Die hoogst persoonlijke evaluatie vrees ik alvast niet. Maar het werk? Daar gaat het tegenwoordig goed mis!
De puberteit is een fase waarin kinderen zich vaak onzeker voelen. Een leer-, spraak- of taalproblemen willen ze er dan zeker niet bij. Logopedie kan helpen. Bij jongeren tussen de 12 en 18 jaar wordt logopedie vaak ingezet bij een leerstoornis, stem- en spraakproblemen, stotteren, hyperventilatie (of ademproblemen) en afwijkende mondgewoonten.
Mijn keel is een beetje schor als we naar de speeltuin rijden. Ondanks het feit dat ik mezelf vorige week beloofd heb om het beter te doen, is mijn stem toch weer een paar niveaus hoger gegaan dan ik wou daarnet. De dag begon nochtans veelbelovend, een brunch bij een vriendin die mij complimenteerde met mijn brave kinderen en meteen enkele verhalen erbij dropte van hoe het anders kon zijn. *fier als een gieter* Een vredige terugrit naar huis, klaarmaken voor de middagdutjes en hops, op mijn gemakje met een tas koffie erbij lekkere quiche maken voor ’s avonds.
‘Mijn zoontje krijgt voor het slapengaan nog een flesje. Maar hij drinkt het niet altijd helemaal leeg. Is het nodig dat ik aandring? Want zal hij ’s nachts dan geen honger hebben?’
Mama Katelijne zweeft letterlijk op een grote roze wolk sinds ze bevallen is van een mooie dochter. Of hoe het leven van een pas bevallen mama soms wel complexloos en eindeloos mooi kan zijn...
