Gisteren gingen we met het hele gezin een dagje naar Nederland, want Marcel moest naar een klant, en dan maken we daar graag ineens een leuke uitstap van. In de buurt van de klant was een grote binnenspeeltuin, en daar had vooral het jongste deel van mijn kroost bijzonder veel zin in. Het plan was om er te blijven terwijl Marcel zijn werk bij de klant deed, echt een topidee.
Waarom we misschien allemaal nog wel eens heel even 2 willen zijn? Je hoeft niet na te denken over de volgende maaltijd. Meer zelfs, elke maaltijd verschijnt bij regelmaat van de klok voor je neus. Dat op zich is al reden genoeg, en daar houdt het zelfs niet op!
Ik heb twee jonge kindjes, een zoontje van 3.5 jaar en ééntje van 9 maanden. Wat er dikwijls door mijn hoofd gaat sinds het moederschap is: "hoe doen anderen dit?" Het lijkt in de omgeving soms zo gemakkelijk te gaan: Succesvol voor je kinderen zorgen en dus ook voorbeeldige kinderen hebben, je huis netjes houden evenals jezelf, gaan werken, en als het nog even kan er ook voor zorgen dat je je sociale activiteiten niet verwaarloost ... Ik heb er tijdens de eerste twee jaar van mijn moeder-zijn mijn uiterste best voor gedaan om het allemaal te verwezenlijken. Het leek niet uit te draaien op een succesverhaal .. Maar ik heb ook ontdekt dat het er voor niemand zo dromerig aan toe gaat!
Een zeldzame keer wordt een kindje ‘met de helm op geboren’. Dit betekent dat de vliezen tijdens de arbeid en bevalling (deels) intact blijven. Vaak breken ze spontaan. Een bevalling kan beginnen met het breken van de vliezen. In de volksmond wordt dan gezegd dat ‘het water gebroken is’. Vaker breken ze tijdens de arbeid, als de weeën al op gang zijn. Ze kunnen ook kunstmatig gebroken worden, bv. om de weeën te stimuleren.
Voordat mijn vrouw en ik mama's werden, hadden we nogal wat principes en ideeën voor ogen over het gedrag van ons ongeboren kind en de opvoeding die we zouden geven. Ik hoor me nog zo zeggen en denken: 'mijn kind zal niet', of 'ik ga dat anders doen', of 'bij ons zal dat gene ware zijn'. Ik wou de mama's uit mijn omgeving zelfs niet geloven toen ze zeiden 'dat zal wel' en 'wacht maar tot het effectief zover is'. Bij ons ging het wel lukken.
Hoe een mens een break-up overleeft? Geen idee. Bij mij verloopt het in fases en gaat het op en neer. Ooit geraak ik wel in de fase waarin ik weer kan ademen. Maar voorlopig blijft het bij een beetje snakken naar adem...
Ook al gemerkt dat die brave kindertjes soms toch nog net iets braver kunnen zijn als ze op een ander zijn? Sylvie kan ervan meespreken :-). Want dan blijkt dat die kindertjes ineens wél zelf kunnen stappen, ook als ze moe zijn... En dat ze ineens sla lusten...
Ik was graag zwanger. Ik genoot van mijn buik, ook al kwam ik meer kilo's bij dan gedacht. Ik genoot van elk stampje en wist al na 6 maanden zwangerschap dat ik mijn buik zou missen na de bevalling. Nooit had ik gedacht dat ik nog veel meer zou missen ...
Stel: je hebt je krijsende kind net een tutje in zijn mond gestopt. Opeens stapt er een oud dametje op je af. Ze trekt de tut uit zijn mond en spelt jou de les over wat voor een slechte moeder je wel niet bent. Iets uit een slechte film? Helaas: schrijfster Corissa Rieschiek maakte het mee.
