Ik weet het nog zo goed hoe ik na mijn eerste bevalling versteld stond over hoe vreemd mijn lichaam aanvoelde. Die buik, waar kort daarvoor een kind had ingezeten, stond nog dik, en ineens lag daar een prachtig klein levend wezen in de plaats, op zoek naar mijn borst.
Misschien start ik hier ongewild een hevige discussie mee. Maar ik vind dat onze zwangerschappen te veel gemedicaliseerd worden. Een oud gezegde vat het mooi samen: ‘een zwangerschap is geen ziekte’. Wel, waarom voelt het dan soms zo?
Mama worden én zijn, verandert niet alleen je eigen leefwereld, maar ook je blik op zowat alles in de samenleving. De avonturen van onze ontdekkingslustige peuter op de voet volgen, is voor mij een soort therapie. De open geest waarmee Lena stap voor stap vormgeeft aan haar wereld doen me vaak stilstaan bij hoe anders ik zelf in het leven ...
We leven in een tijd waarin de medische wereld steeds meer kan. Prenatale diagnostiek heeft zeker zijn voordelen, maar het heeft ook een keerzijde: hoe meer we te weten kunnen komen over wat er allemaal fout zou kunnen lopen, hoe minder we rustig zwanger zijn.
