Zwanger zijn van een tweeling, het is niet alles, maar toch geniet ik ervan! Ik ben bijna 29 weken ver en de laatste weken kan ik echt al wat communiceren met mijn jongens. Als ik denk ‘nu is het toch wel al lang geleden dat ik ze voelde’ dan moet ik maar eens DIEP inademen of in mijn buik porren.
‘Hoe moet ik omgaan met de vader van de 2 oudste, die totaal niet betrokken is bij hun opvoeding?' vraagt een mama anoniem. Ze wil ook weten hoe ze ervoor kan zorgen dat haar kinderen met de teleurstelling kunnen omgaan als hij weer eens niet komt opdagen, en hoe ze met hem kan communiceren. Experte Lieve Van Weddingen geeft hier een antwoord op haar vraag.
Ik had het mij misschien weer te romantisch voorgesteld: de ‘aankondiging’. Maar intussen is één ding wel duidelijk: mijn peuter snapt het niet. ‘Wil je een broertje of een zusje?’ vraag ik. ‘Poesje laap’ (de poes slaapt) antwoordt ze en ze speelt verder met de ballon.
Soms vragen we om te lachen: ‘En wie heb jij eigenlijk het liefst, mama of papa?’ Een gemene vraag waarop ze altijd stellig antwoordt: ‘PAPA’. Anderhalf is ons meisje. Het vertedert me. Ik ben blij dat zij papa zegt. Meestal hangt ze (letterlijk) rond mij. Ik voel me stiekem vereert dat ze zo vaak naar mij vraagt.
Oh, wat schrijven journalisten toch graag opiniestukjes over onze technologieverslaafde kinderen die dom of minder creatief worden omdat ze te veel naar een scherm kijken. Want door bijvoorbeeld een filmpje op de iPad te bekijken, zet je je kind eigenlijk ‘uit’. Dat mag wat mij betreft toch iets genuanceerder.
Ik ben vijf maanden geleden bevallen en er moet me toch iets van mijn hart. Van voor de geboorte begint het al: kiezen voor borstvoeding of flesjesvoeding. Je gaat te rade bij mensen (mits het mijn eerste zwangerschap was). Veel wijzer raakte ik er niet uit, want zoals verwacht waren er twee kampen: het ja-natuurlijk-moet-je-dat-doen-kamp en het nee-hoor-dan-krijg-je-hangborsten-ontstekingen-en-de-vader-kan-helpen-kamp.
Maartje Smits was een maand geleden zwanger. Vandaag niet meer. Op de blog Hard/Hoofd deelde ze haar verhaal en verwoordde ze prachtig hoe het voelde. Hoe ze van euforie naar licht ongeloof ging en uiteindelijk eindigde met een gevoel van leegheid... Zo begint ze haar blog. "Een maand geleden was ik zwanger. Het was een fantastisch geheim. Niemand kon het ...
We zouden het bijna vergeten tussen al die drukke bezigheden tijdens de zwangerschap door… Het kindje moet een naam krijgen natuurlijk! Het is handig als je op tijd met die hele kwestie begint, maar maak je geen illusies: je zou de eerste niet zijn die nog op de bevallingstafel hevig met de teergeliefde wederhelft ligt te discussiëren over een naam…
Het was 14/08/2015, 5 uur in de ochtend en 9 dagen voor de uitgerekende datum voor de geboorte van mijn eerste kindje, een zoontje. Ik werd wakker met buikkrampen. Denkend dat het wat gewone buikkrampen waren ging ik naar het toilet. Het ging beter. Ongeveer 6 minuten lag ik terug in bed en daar waren ze weer de krampen.
Al van tijdens mijn zwangerschap was ik erg nerveus: ‘Zou ik wel een goede mama zijn? Zou ik mijn kindje graag zien? Zou ik het 'in me hebben'?’. Ik wil(de) het perfect doen, en vond de druk erg overweldigend. Ik volgde een prenatale cursus die compleet ridicuul was en las alle babyboeken, opdat ik het gevoel zou hebben goed 'gestudeerd' te hebben voor mijn baby.
