Ik was zwanger en in shock. Zo snel had ik het niet gewild. Maar na 4,5 maand dodelijk misselijk en vermoeid tussen het stof van ons huis - in - verbouwing rond te dwalen voelde ik vlinders in mijn buik.
Vroeger had ik nooit kunnen inschatten hoe anders een leven mét kinderen zou zijn. Nu, dik vijf jaar later, zou ik onze drie kindjes voor geen geld van de wereld meer willen missen. Toch is het met momenten zweten en zwoegen om er elke dag weer tegenaan te gaan… ook voor een papa.
'Dag Mama Baas, het zit me even hoog en het moet er even uit... Wat als je als vrouw dolgraag een tweede kind wil, maar je man er - quote - de "meerwaarde" niet van ziet?
Hallo Mama Baas, ik ben op zoek naar tips om mijn kleuter van 2,5 jaar graag naar school te laten gaan. Het is drama alom en mama (die dan ook zonet bevallen is van een zusje) kan het niet meer aan.
Mijn lieve liefjes, als mama soms zucht, of vloekt, of boos wordt, weet dan dat ze jullie nog altijd graag ziet. Als ze moe is, of slechtgezind, of droef, dan nog draagt ze jullie altijd in haar hart.
De keuze voor een kind, of voor nog een kind, is voor sommigen (of velen) onder ons niet snel gemaakt dezer dagen. En is er al een kindje, dan houdt de vraag 'willen we nog een kindje?' sommigen heel hard bezig. We schreven er in ons boek Mama worden een hoofdstuk over.
Ik besefte al bij de eerste trapjes in mijn buik dat het nooit meer hetzelfde zou worden thuis. Voor mij niet want ik besefte dat ik bijna al mijn aandacht en liefde zou moeten verdelen. We komen nu al nauwelijks tot een deftig gesprek, de man en ik. Hoe ga ik dat allemaal combineren?
Een vraag van een gastmama: 'Hoe kan ik mijn baby helpen om toch wat langere stukken te slapen? Ik wil haar niet laten huilen (ik heb het geprobeerd, het werkt niet en mijn moederhart huilt nog harder mee), maar mijn energie en geduld raken stilaan op.'
