Ik voel me vaak schuldig over ons tweede zoontje tegenover ons eerste zoontje. Ik wilde zo graag twee kindjes en na de moeilijke babyperiode van onze eerste zoon dacht ik dat we de tweede keer hier wel “geluk” in gingen hebben. Was ik even fout. Ik wist niet dat het nóg erger kon.
De herfst komt uit zijn bed en wrijft de slaap uit zijn ogen. Hij kijkt de wereld in met een gezicht dat op onweer staat. Algauw volgt een eerste donderslag. Net zoals ik het weer niet op andere gedachten kan brengen, probeer ik mijn zoon met ochtendhumeur ook niet om te praten.
Vriendinnen, die heb je gewoon nodig in het leven. Om samen leuke dingen te doen, om tegen te ventileren, om raad te vragen of te geven, om te gieren van het lachen, om de bloemetjes buiten te zetten of gewoon om je ervan te verzekeren dat je echt niet abnormaal bent. Vriendinnen halen de scherpe randjes van het leven van elke dag en zorgen ervoor dat je je begrepen voelt. En er zijn een aantal specifieke soorten vriendinnen die elke mama eigenlijk in haar leven zou moeten hebben (en dat kunnen ook gewoon een paar vriendinnen zijn die in meerdere categorieën thuishoren ;-) ):
Nog meer dan ‘ik mis je’ omvat de Franse uitdrukking ‘il me manque’ voor mij de pijn van het verdriet. In mijn praktijk hoor ik geregeld hoe het gemis mensen verlamt of verdooft. Hoe de pijn fysiek wordt waargenomen. In hun schoot, in hun buik, in hun hoofd of drukkend op hun borst. Dat kan beangstigend zijn. Dan rijst de vraag ‘Hoe kan ik dit stoppen? Ik wil mij zo niet voelen.’
Ik ben al een aantal jaren gescheiden van de papa van mijn zoon en super gelukkig met mijn huidige vriend, die trouwens ook een fantastische pluspapa is. Maar mijn zoon elke keer een week moeten afgeven ... Dat went maar niet. Ik weet dat hij daar een leuke tijd gaat hebben, ik weet dat hij het daar goed heeft. Daar ben ik ook heel blij om. Maar soms voel ik mij ‘parttime’ mama.
De bevalling van onze dochter liep alsof het niets was, op een kwartier was ze op de wereld. Ook haar eerste dagen én mijn herstel liepen heel erg vlotjes. Hanna is al van kleins af aan een goeie slaper, at goed, etc. al ben ik er nog steeds van overtuigd dat we dit ook zelf in de hand werkten door ons goed in te lezen.
Misschien voel je bij het woord ‘self-care’ weerstand, of zegt de term je niet veel. Self-care brengt je terug naar je ware ik, je essentie. Het is zorgen voor jezelf, zoals niemand anders kan. Want er is niemand die exact weet wat er omgaat in jouw hoofd en lichaam.
Onderzoek toonde aan dat stress een grotere tol kan eisen bij vrouwen. Vrouwen zijn multitaskers pur sang, meesters in het jongleren van verschillende taken. Maar anderzijds voelen ze zich vaak ook geremd in hun job en hebben ze het gevoel dat ze weinig vooruitgang boeken. Ondanks het feit dat er ontzettend veel op hun to do-lijst staat, proberen ze vaak ook de perfecte (als dat al bestaat) moeder, vrouw, partner, werknemer of ondernemer te zijn. Dit heeft als gevolg dat veel vrouwen het gevoel hebben continu onder druk te staan.
Batikken deed je in de jaren negentig misschien eens op een zomerkamp of gewoon thuis of op school. De tie-dye is nu weer helemaal in en dat is zeker goed nieuws. Want als je benieuwd bent om te zien hoe je kleintje eruit zal zien na de bevalling en je al wegdroomt bij een 3D-echo, dan kun je je inbeelden hoe het is om in spanning af te wachten hoe je geknoopte rompertje eruit zal zien na zijn eerste liefdevolle verfbadje. En als je dan toch bezig bent, kun je er meteen een matching topje voor jou, zakdoeken voor je man of een T-shirt voor de grote broer bij gooien.
Lieve zonen,
3,5 jaar geleden en 1,5 jaar geleden werd ik jullie mama. Ik probeer jullie elke dag iets bij te leren, maar ook jullie leerden me in die tijd al een aantal lessen!
