Ik geef borstvoeding. Dat is een keuze. Maar daar gaat het even niet om. Ik vermeld het omdat ook borstvoedende mama's dagelijks wel wat opmerkingen van hun omgeving moeten slikken. De opvoeding van je kind is nochtans iets heel persoonlijks. En als mama zou je de vrijheid moeten kunnen behouden om zelf te bepalen hoe je het aanpakt, zonder waardeoordeel ...
‘GOOOAAAL!’ hoor ik vanuit de zetel roepen. De Belgische voetbalmatch wordt ook bij ons gekeken, hier in hartje Georgia, VS. Manlief, zelf Amerikaan, draagt een T-shirt van de Red Devils, want de Belgische ploeg steunen doet hij graag. Charlotte, onze meid van 17 maanden, rolt van plezier op de grond, want papa roept even lang en luid ‘goal’ als die spreker op de televisie.
Dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. De Instagramplaatjes van jonge moeders doen misschien vermoeden dat onze kleintjes hele dagen rozig en zoet op een schapenvachtje liggen. Of rustig en tevreden van hun dag genieten. Maar vaak hoort er een voor en na bij een dergelijke foto. Eentje met een rauw kantje aan voor de desbetreffende ouders. En die realiteit wordt meestal niet vastgelegd.
Als je dochter iets vraagt, dan doe je dat toch? Ook als je vrachtwagenchauffeur bent en je kleine lieveling vraagt of haar pop Abbie mee mag. ‘Ze wil echt de weg op met haar opa’, argumenteerde het meisje. Papa gaf toe en documenteerde de reis met een boel foto’s. 'Ik wil een goede 'opa' zijn dus ging ik ermee akkoord om haar mee te nemen.
Eind goed al goed, onze zoon kwam net op tijd ter wereld. Hij zal er ook niks aan overhouden, al kende hij een moeilijke start. Toch vergeef ik het mezelf nooit. Hoe kan ik ook? Elke dag word ik eraan herinnerd dat mijn buik nu gevoelloos is, dat mijn lichaam voor eeuwig is getekend, door mijn eigen koppigheid en trots...
Ook al gemerkt dat alle toebehoren van de allerkleinsten redelijk complex in elkaar zitten? En je na vijftien keer de handleiding te lezen nog niet doorhebt hoe je dat verdraaide ding in hemelsnaam weer dicht krijgt (buggy) of op de juiste plaats krijgt (in auto). Wij wel, in elk geval, en deze vader uit Nieuw-Zeeland in elk geval ook.
We hebben eerder al iets gedaan rond ‘stomme redenen waarom kleuters huilen’. We weten allemaal dat het klopt, we maken het allemaal mee. Ik ook... Maar sinds de zomervakantie lijkt die kleuterziekte overgeslagen bij de 3,5-jarige kleuterzoon - en hij heeft geen milde variant. Het minste dat hem niet aanstaat, begint het: hij tilt zijn hoofd naar achter, opent hij zijn mond wagenwijd om loeiend als een sirene te beginnen huilen/brullen/krijsen.
Het is eigenlijk een beetje te gek voor woorden, maar blijkbaar is het dus al shockerend vandaag de dag om als mama je kind een zoen op de mond te geven. Juist, je eigen kind. Tenminste, dat blijkt uit heel wat negatieve reacties die Victoria Beckham over zich heen kreeg na een post van een tedere foto tussen haar en haar jongste, dochtertje Harper.
Joepie! Hoera! We vertrekken binnenkort weer op vakantie met de kids. Nu alleen maar al ons gerief in de auto gestapeld krijgen. En de autorit overleven ...
Misselijkmakend. Het enige woord dat in me opkomt. Alweer pure horror treft een stad. Honderden gewonden, zoveel doden. Deze morgen hield ik me sterk, ik wou niet dat de oudste met bad vibes naar de laatste dag van het kamp vertrok. Maar vanbinnen was ik woedend. En dat ben ik nu nog.
